ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਾ ਤਾਂ ਤੋषਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥਾਪਿ ਵਧਯੋਗ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਜੋਗ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਤਃ ਮਾਂ ਨਿषੂਦਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਕਰ ਲੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਂ ਵृਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਿਦਂ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਮੌਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮੇ ਦੇਵੀ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਨਂਦਿਨੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—
ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੇਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਦੁਗ੍ਧਕੁਂਦੇਨ੍ਦੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸਹਸਾ ਵृषਮ੍
ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ, ਦੁੱਧ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਬਲਦ ਆ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ੬.੬੨.
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਾਸਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ; ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋऽਪਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪਰਮਾਰ੍ਥੇਨ ਨੋ ਵਿਦੁਃ
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੀਵ੍ਯੋਮਜਲਾਗ੍ਨਿਪਵਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਨਾਸ਼ਾਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।
ਤਥਾष੍ਟਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਬ-ਸੱਤਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਭਗਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਹृਦਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਰ੍ਚਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋਗੀ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਾਨੁषੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਨਿਸਚਾ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਿਂ ਤੇਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਜਰਯਾਵृਤਾ ॥ ੬.੬੨.
ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰਾऽऽਸ਼੍ਰਮੇ ਸਾਕਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥੇਯਂ ਸਦੈਵ ਤੁ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੀ।
ਮਾਘਸ਼ੁਕ੍ਲਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਯਾ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਅਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਂ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋऽਥਵਾ
ਭਾਵੇਂ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—
ਅਤ੍ਰ ਯੇ ਫਲਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਅਪਿ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯੋऽਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦ, ਜੋ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ—
ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਕਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰਿ ष੍ਯਤਿ
ਅਤੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਸ ਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੋਣੀਆਂ ਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਾ ਸਮਾਦਾਯ ਵਿਧਾਯ ਨਿਜਕਿਂਕਰੀਮ੍ ੬.੬੨.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਣ ਬਣਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।