ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾऽਥ ਤਾਮੂਚੇ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਨ੍ਯਾਸਾਮਪੀਂਦ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਤਾਨਾਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯਹਂ ਨਰਕਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮੀਂਦ੍ਰਵਲ੍ਲਭੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮ ਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।
ਯਾਮਾਰਾਧਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਸਵਃ
ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾਂ ਪਾਲਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵਦਾਨਵਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕਿਂਨਰਾ ਗੁਹ੍ਕਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਕਿੰਨਰ, ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਰਹੇ—ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੱਕਣਾ ਹੈ।
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਯ ਏਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ੬.੬੨.
ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਾ ਤਾਂ ਤੋषਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥਾਪਿ ਵਧਯੋਗ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਜੋਗ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਤਃ ਮਾਂ ਨਿषੂਦਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਕਰ ਲੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਂ ਵृਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਿਦਂ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਮੌਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮੇ ਦੇਵੀ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਨਂਦਿਨੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—
ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੇਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਦੁਗ੍ਧਕੁਂਦੇਨ੍ਦੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸਹਸਾ ਵृषਮ੍
ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ, ਦੁੱਧ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਬਲਦ ਆ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ੬.੬੨.
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਾਸਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ; ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋऽਪਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪਰਮਾਰ੍ਥੇਨ ਨੋ ਵਿਦੁਃ
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੀਵ੍ਯੋਮਜਲਾਗ੍ਨਿਪਵਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਨਾਸ਼ਾਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।
ਤਥਾष੍ਟਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਬ-ਸੱਤਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਭਗਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਹृਦਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਰ੍ਚਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋਗੀ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਾਨੁषੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਨਿਸਚਾ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਿਂ ਤੇਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਜਰਯਾਵृਤਾ ॥ ੬.੬੨.
ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ?