ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲਾਹਾਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵਿष ਕਨ੍ਯਕਾ ੬.੬੨.
ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਮਾਰਾਧਯਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਮੁਖਂ ਵਲਿਭਿਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਲਿਤੈਰਂਕਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਝੁਰੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇਵ ਸਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ,
ਸੁਧਾਵਦਾਤਂ ਸੂਰ੍ਯਾਭਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਸੁਧਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵृਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਪਾਂਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਗੀਯਮਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਤਵਾਧੁਨਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਵੋਪਰਿ
ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਤੈਥੋਂ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤ੍ਯਾ ਹਰਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ ੬.੬੨.
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾऽਥ ਤਾਮੂਚੇ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਨ੍ਯਾਸਾਮਪੀਂਦ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਤਾਨਾਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯਹਂ ਨਰਕਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮੀਂਦ੍ਰਵਲ੍ਲਭੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮ ਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।
ਯਾਮਾਰਾਧਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਸਵਃ
ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾਂ ਪਾਲਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵਦਾਨਵਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕਿਂਨਰਾ ਗੁਹ੍ਕਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਕਿੰਨਰ, ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਰਹੇ—ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੱਕਣਾ ਹੈ।
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਯ ਏਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ੬.੬੨.
ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਾ ਤਾਂ ਤੋषਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥਾਪਿ ਵਧਯੋਗ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਜੋਗ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਤਃ ਮਾਂ ਨਿषੂਦਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਕਰ ਲੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਂ ਵृਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਿਦਂ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਮੌਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮੇ ਦੇਵੀ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਨਂਦਿਨੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—
ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੇਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਦੁਗ੍ਧਕੁਂਦੇਨ੍ਦੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸਹਸਾ ਵृषਮ੍
ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ, ਦੁੱਧ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਬਲਦ ਆ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ੬.੬੨.
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।