ਤਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਦਾਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਤਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਤਤੋ ਵੈ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ ਕृਤਾ ੬.੬੨.
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਾਰੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀਖਂਡਮਂਡਿਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੇਵਿਤਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਹਂਸੈਰ੍ਬਕੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਚਕਵਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸਾਧੁ ਦृष੍ਟਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਗੌਰੀਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਥੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹੇਮਂਤੇ ਗੌਰੀਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਰਦੀ ਆਈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰਹੀ।
ਵਸਂਤੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਵਸੰਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਨੱਚ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਾਧਕਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਫਲਾਹਾਰਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਫਲ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲਾਹਾਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਾ ਵਿष ਕਨ੍ਯਕਾ ੬.੬੨.
ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਮਾਰਾਧਯਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਮੁਖਂ ਵਲਿਭਿਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਲਿਤੈਰਂਕਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਝੁਰੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇਵ ਸਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ,
ਸੁਧਾਵਦਾਤਂ ਸੂਰ੍ਯਾਭਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਸੁਧਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵृਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਪਾਂਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਗੀਯਮਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਜਦ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਤਵਾਧੁਨਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਵੋਪਰਿ
ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਤੈਥੋਂ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤ੍ਯਾ ਹਰਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ ੬.੬੨.
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾऽਥ ਤਾਮੂਚੇ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਨ੍ਯਾਸਾਮਪੀਂਦ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਤਾਨਾਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯਹਂ ਨਰਕਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮੀਂਦ੍ਰਵਲ੍ਲਭੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇ, ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮ ਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।
ਯਾਮਾਰਾਧਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਸਵਃ
ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾਂ ਪਾਲਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵਦਾਨਵਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕਿਂਨਰਾ ਗੁਹ੍ਕਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਕਿੰਨਰ, ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਰਹੇ—ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੱਕਣਾ ਹੈ।
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਯ ਏਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ੬.੬੨.
ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਆਖਿਆ।