ਤਤਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਜਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ।
ਤੇਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਜਿਗੀषਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਟੋਲ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪੌਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਅਸ੍ਯਾ ਦੋषੇਣ ਪਾਪਾਯਾ ਮृਤਸ਼੍ਚ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ ੬.੬੨.
ਇਸ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯਾਪਿ ਪਾਪੈषਾ ਵਧ੍ਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਕਨ੍ਯਕਾ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਵੀ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਂਦਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟਂ ਤਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਜਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਦਹਂ ਜਾਤਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਨृਪਮਂਦਿਰੇ
ਉਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਯਦੇਹਾਂਤਰੇ ਹ੍ਯਾਸੀਚ੍ਚਂਡਾਲੀ ਸਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਚੰਡਾਲੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਅਥ ਸਾ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾऽਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤृषਾਰ੍ਦਿਤਾ ੬.੬੨.
ਫਿਰ, ਉਹ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਆ ਗਈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਤੋਕਜਲਾਂ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਲਘੁਕੂਪਿਕਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੁਆਂ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਂ ਸੁਤੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਲਾਭਾਵੇ ਤਥਾ ਸਾ ਚ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ
ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨृਪਗृਹੇ ਜਾਤਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ੍ਵਕੁਲੋਚ੍ਛੇਦਨਕਰੀ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਤ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਸੂਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਗੌਰੀ ਹੇਮਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਵਿਜਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਂ ਮੁਦਾ ਤਾਵਦਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨृਪਸੇਵਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਥ ਤੇ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਦਾਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਤਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਤਤੋ ਵੈ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ ਕृਤਾ ੬.੬੨.
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਾਰੁ ਪਦ੍ਮਿਨੀਖਂਡਮਂਡਿਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੇਵਿਤਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਹਂਸੈਰ੍ਬਕੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਚਕਵਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸਾਧੁ ਦृष੍ਟਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਗੌਰੀਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਥੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹੇਮਂਤੇ ਗੌਰੀਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਰਦੀ ਆਈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰਹੀ।
ਵਸਂਤੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਵਸੰਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਨੱਚ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਾਧਕਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਫਲਾਹਾਰਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਫਲ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।