ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾ ਜਾਯਤੇ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ षਣ੍ਮਾਸਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਚ ਤਤ੍
ਜਿਸ ਘਰ ਉਹ ਜੰਮੀ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਥਾਂ—
ਸੇਯਂ ਤਵ ਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਾ ਵਿष ਕਨ੍ਯਕਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਕਨਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖੀ ਭਵ ਨਰਾਧਿਪ ੬.੬੧.
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਯਦੇਹੋਦ੍ਭਵਂ ਕਰ੍ਮ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾਪਿ ਮੇ
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪਾਪਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯੇਨਯੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰਾਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯੈਰਿਹ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨਿਧਨਮੇਵ ਚ
ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ—
ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਲ੍ਲੀषੁ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਲਤਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਯੇਨੈਵ ਯਦ੍ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ—
ਯਥਾ ਧੇਨੁਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਯਦੇਹਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ ੬.੬੧.
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਧਿਯਾ ਧੀਰੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕृਤਾਨ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਖੁਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਧਾਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਛਾਯਾਤਪੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਧੁੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਯੇਨ ਯਤ੍ਰੋਪਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਗਣਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਰ੍ਮਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਪਾਦਨੇ
ਕਰਮ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਨ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਸਂਯਮਃ
ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਸਯੰਮ—
ਅਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਜੀਰ੍ਯਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ੬.੬੧.
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਹਿਨਾਮਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੈਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦੈਵਹਤਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਾਗ ਦੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਭਾਗ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਸ਼੍ਰੀਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਵਿषਕਨ੍ਯਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮੈਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਨਾਗਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਕਨਿਆ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਾਤ੍ਯਜਤ੍ਤਾਂ ਤਥੋਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦੈਵਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿषਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਕਨਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰ੍ਮਣष੍ਠੀਵਨਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਯਾ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰਾਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਕਨਿਆ ਨੇ ਸ਼ਰਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇਃ ॥ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥਾ ਸੌ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਾਹਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।