ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਨਰਾਦਿਤ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਛੇਵੇਂ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਨਰਾ ਤੇ ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਸੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸਕੰਧ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਦ
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ? ਦੱਸ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾऽਭਵਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਯਸਿ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਤ ਆਨੀਯ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਚਂਦ੍ਰੇ ਵਾਪਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾ ਭਵੇਦ੍ਵਿषਕਨ੍ਯਕਾ
ਚੰਦ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੁੜੀ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਕਨਿਆ ਹੋਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਪਾਣਿਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਫੜੇ—
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾ ਜਾਯਤੇ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ षਣ੍ਮਾਸਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਚ ਤਤ੍
ਜਿਸ ਘਰ ਉਹ ਜੰਮੀ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਥਾਂ—
ਸੇਯਂ ਤਵ ਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਾ ਵਿष ਕਨ੍ਯਕਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਕਨਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖੀ ਭਵ ਨਰਾਧਿਪ ੬.੬੧.
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਯਦੇਹੋਦ੍ਭਵਂ ਕਰ੍ਮ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾਪਿ ਮੇ
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪਾਪਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯੇਨਯੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰਾਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯੈਰਿਹ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨਿਧਨਮੇਵ ਚ
ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ—
ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਲ੍ਲੀषੁ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਲਤਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਯੇਨੈਵ ਯਦ੍ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ—
ਯਥਾ ਧੇਨੁਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਯਦੇਹਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ ੬.੬੧.
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਧਿਯਾ ਧੀਰੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕृਤਾਨ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਖੁਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਧਾਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਛਾਯਾਤਪੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਧੁੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਯੇਨ ਯਤ੍ਰੋਪਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਭੋਗਣਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਰ੍ਮਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਪਾਦਨੇ
ਕਰਮ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—