ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਿਣੋ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ,
ਭ੍ਰੂਣਗਰ੍ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਭ੍ਰੂਣਗਰਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੇਨ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਾ ਗਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ ੬.੫੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਗਰਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਲੇਨ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਨਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਯਤਿ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋ ਮਹਾਨਵਮੀ ਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨਵਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵੀਰਸੇਨਸੁਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਲੋਨਾਮ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇਕ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਅਥਾਸੌ ਕਲਿਨਾਵਿष੍ਟੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੋ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਸਜ੍ਜਨੈਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਤਾਂ ਸ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਯੇषਾ ਭੀਮਮਂਦਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜੇ ਇਹ ਭੀਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇ...'
ਨ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਮਾਨਿਨਾ
'ਮੈਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂ।'
ਯੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਵਨ੍ਯਸ਼੍ਵਾਪਦਸਂਕੁਲਮ੍॥ ੬.੫੪.
ਜੋ ਨੇਕ ਔਰਤ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹਨ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਚਾਪਿ ਸੋਤ੍ਥਾਯ ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਭਿਨੀ
ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਉਠੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਕਰੁਣਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਰੂਣਾ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਨਲੋऽਪਿ ਚ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਮਮਾਣੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਨਲ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਜਗਾਮਾਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਪृਥਿਵੀਪਾਲੋ ਭ੍ਰਮਮਾਣੋਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਨਵਮੀਦਿਨਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਂਨਵਮੀ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਮृਨ੍ਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡਧਰਾਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਚਰਮਮੁੰਡਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਜਯ ਸਰ੍ਵਗਤੇ ਦੇਵਿ ਚਰ੍ਮਮੁਣ੍ਡਧਰੇ ਵਰੇ
ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਦੇਵੀ, ਚਰਮਮੁੰਡਾ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ!
ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿ ਜਯਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇ ਨਵਮ੍ਯष੍ਟਮਿਵਲ੍ਲਭੇ ॥ ੬.੫੪.
ਕਾਲਰਾਤਰੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਨਵਮੀ-ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ!
ਭੀਮਰੂਪੇ ਸੁਰੂਪੇ ਚ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਤੁਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੋ।
ਨਿਤ੍ਯਰੂਪੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਸੁਰਾਮਾਂਸਵਸਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਸ਼ਵਯਾਨਰਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਭੁਜਂਗਾਭਰਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ।
ਫੇਤ੍ਕਾਰਾ ਰਵਸ਼ੋਭਿष੍ਠੇ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤੇ
‘ਫੇਟ’ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ।