ਗੁਹਾਮਧ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਵੈ
ਉਹ ਗੁਫਾ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸਖਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯੇऽਰ੍ਬੁਦਖਣ੍ਡੇ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਂਕਿਨਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਕੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ—
ਪੁਰਾ ਮਂਕਿਰਭੂਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੂਪਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਮੰਕੀ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਅਥਾਸੌ ਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਤਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਮਯਾਮਾਸ ਗੋਯੁਗਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਬਦ੍ਧਮੁष੍ਟ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗ੍ਰੀਵਾਦੇਸ਼ੇ ਬਲਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਊਠ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਗੋਯੁਗੇਨ ਹਿ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਲਮ੍ਬਮਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਗਲ 'ਤੇ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਂਕਿਰ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਮੰਕੀ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਕੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉੱਤਮ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ਼ਂਕਰਃ 7.3.25.
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੋਂ ਲੰਘਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟਃ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਪਿਂਡਾਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਪਿੰਡਾਰਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਵृਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰੋ ਮੇ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਥਾ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਭੋ ਨਾਨ੍ਯਨ੍ਮੇ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਏਤਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਰਕਂ ਤੀਰ੍ਥ ਮਮ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਸਿਧ੍ਯਤੁ
ਇਹ ਪਿੰਡਾਰਕ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।
ਏਤਤ੍ਪਿਂਡਾਰਕਂਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਮਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਥਾਂ ਪਿੰਡਾਰਕ ਨਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਹਮਤ੍ਰ ਮਹਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਨਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਮਤੇ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਨਿਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਂਕਿਃ ਪਿਂਡਾਰਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਮੰਕੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਰਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਿषੀਦਾਨਮਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 7.3.25.
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸਖਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯੇऽਰ੍ਬੁਦਖਣ੍ਡੇ ਪਿਂਡਾਰਕਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਰਬੁਦ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਪੱਚਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਨਖਲਂਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਥੇ ਕਨਖਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਰਾऽਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ, ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਅਚੰਭਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇ ਮਹੀਪਾਲ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਨਖਲਂ ਗਤਃ
ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਕਨਖਲਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਪਤਿਤਂ ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਸੀ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।