ਇਤਿ ਰਾਮੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸੀਤਾਯੈ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੀਤਾਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਜਨਾਨਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਸੀਤਾ ਕੁੰਡ' ਵਜੋਂ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਰਾਮਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਾਸਿ ਚ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਵਾਸੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਮਾਰਗ ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਵਿਭੋਰ੍ਵਿष੍ਣੁਹਰੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਰਮ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਕ੍ਤਟੇ 2.8.6.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਹਰੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ—
ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਹਰੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਿਮਾ ਨ ਹਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਰਿਸ੍ਮृਤਿ ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ 'ਹਰੀ ਸਿਮਰਨ' ਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਯੋਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਤੋ ਯਾਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਜਾਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਪਲਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਣੀਰ੍ਹਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗੂ ਹਰੀ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯ੍ਯਂਕਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸ਼ੈਯਾ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਰੁਦ੍ਗੀਤਗੁਗੌਰਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ—
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਜਲਕਲ੍ਲੋਲਮਦਬਿਨ੍ਦ੍ਵਂਕਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ—
ਪੀਤਾਂਬਰਮਤਿਸ੍ਮੇਰਵਿਕਾਸ਼ਦ੍ਭਾਵਭਾਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ, ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ—
ਰਤ੍ਨਵਲ੍ਲੀਮਿਵ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਨਿਵਾਸਿਨੀਮ੍ 2.8.6.
ਸਾਫ਼ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ੍ਰਦੀਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਹੁਵਿਤ੍ਰਾਸਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਦਾ ਡਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਇਕ ਹੋਰ ਅਚੰਭਾ ਸੀ।
ਪਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਲ੍ਪਸਂਕਲ੍ਪਨਾਮਿਵ
ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚੌਂ-ਮੁਖਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਆਏ।
ਮੋਹ ਤੀਵ੍ਰਤਮੋ ਹਾਰਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਹਰਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਤੀਬਰ ਭਟਕਾਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਹਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਸਂਵਿਨ੍ਮਣਿਸ਼ਿਖਾਂ ਚਿਤ੍ਤਸਂਗਤਿਚਂਦ੍ਰਿਕਾਮ੍
ਚਿੱਤ ਦੀ ਇਕੱਤਰਤਾ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਹੇਲੋਲ੍ਲਸਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸਾਹਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਵਨਾਂਦੋਲਿਤਾਂਭੋਜਦਲਪਰ੍ਵਾਂਤਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਂਵਿਤ੍ਕਿਰਣਮਾਲਿਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਸਰੂਪ ਹੈਂ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਵਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗਤਯੇ ਸਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਯ ਭੁਕ੍ਤਹਵਿष ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਰੂਪਿਣੇ 2.8.6.
ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਧਰ੍ਮਨਿਧਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਯਾਮृਤਾਤ੍ਮਨੇ ਘੋਰਾਯ ਮਾਯਾਵਿਧਯੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਨਮਃ
ਸ਼ਾਂਤ, ਧਰਮ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਸਰੂਪ, ਭਿਆਨਕ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨੇ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭੂਤਜਗਤ੍ਸृਜੇ
ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਰ੍ਯਮੇਯਾਯ ਬਲਿਨੇ ਜੀਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਦਾ ਲਕੜ ਤੇ ਮਾਪ ਹੈ, ਬਲਵਾਨ, ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦृਪ੍ਤਾਯ ਸਿਂਹਵਪੁषੇ ਦੈਤ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੇ
ਅਹੰਕਾਰੀ, ਸਿੰਘ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਾਰਕਾਰਣਾਜ੍ਞਾਨਮਹਾਸਂਤਮਸਚ੍ਛਿਦੇ
ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।