ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਰਸਵਤੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਥ ਭੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਦਿਵਮ੍ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਾਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ੬.੪੦.
ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਝ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਜ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਦੇਵ ਯਦ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਜਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਯਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਨੇ—
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹ੍ਰਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਪਾਂਸੁਭਿਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਝੀਲ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਨੁਜਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ ਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ—
ਸੋऽਪਿ ਮਂਕਣਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਉਥੇ ਮੰਕਣਕਾ ਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਲ,
ਲਿਂਗਂ ਮਂਕਣਕਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸੁਮਹੋਦਯਮ੍
ਮੰਕਣਕਾ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਲਿੰਗ ਉਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਾਘ ਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਤਿ ਸੁਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਯਨੇ ਬੋਧਨੇ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੌਣ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਸਮੇਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਾਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਦਯਿਤਾ ਤਿਥਿਃ
‘ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਸਯਾਨ’ ਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤਰੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੂਜੀ ਤਰੀਕ ਖਾਸ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਦੇਵਂ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਾ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ
ਕਿਹੜਾ, ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਭੂਤਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਤਾਵਦਹਨ੍ਯਹਨਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਦਸ਼ਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ੬.੪੧.
ਫਿਰ, ਦਸਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂਗਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੈਂਦੇ ਪਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵੇਦੋਦ੍ਭਵੈਃ ਸੂਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਥੇ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬਲਸੂਦਨਮ੍ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਇਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਠੇ ਅਤੇ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਅਜੇਯਃ ਸਂਗਰੇ ਦੇਵੈਸ੍ਤੇਨਾਹਂ ਵਿਜਿਤੋ ਰਣੇ
'ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਹਾਂ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੈ।'
ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਧੁ ਸੂਦਨ
'ਹੁਣ, ਮਧੂ ਨਾਸਕ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਯਂਯਾਵਤ੍ਕੁਰੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ।'
ਯੇਨ ਤੇ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਪੋਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸਵ ੬.੪੧.
'ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ।'