ਦੁਃਸ਼ੀਲੋऽਪਿ ਬਹਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਦੁਸ਼ੀਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇऽਪਿ ਯੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਬਾਹ੍ਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰਲਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਸ਼ੀਲਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋ ਚਨਃ
ਦੁਰਵਾਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ੀਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਾ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ,
ਨਿਘ੍ਨਂਤੋ ਵਾ ਸ਼ਪਂਤੋ ਵਾ ਵਦਂਤੋ ਵਾਪਿ ਨਿष੍ਠੁਰਮ੍ ੬.੩੭.
ਚਾਹੇ ਮਾਰਨ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ਮੇਨੇ ਯ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭੂਤਿਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਤ੍ਸਹੇਤ ਵੈ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੇ ਚ ਸੁਰਾਪੇ ਚ ਚੌਰੇ ਭਗ੍ਨਵਤੇ ਤਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ ਅਤੇ ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਪੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲਾਖ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦਃ ਖ੍ਯਾਤਿ ਮਾਗਤਃ
ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਨਿਹਿਤਾ ਵਾਪੀ ਕृਤਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ।
ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਧੁੰਧੁਮਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤੇਨਾਤ੍ਰ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਵਲਯਾਸ਼੍ਵੇਤਿ ਧਂਧੁਮਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਉਹ ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਧੁੰਧੁਮਾਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਨਿਹਤੋ ਮਰੁਜਾਂਗਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਰੁ-ਜਾਂਗਲ 'ਚ ਧੁੰਧੁ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਚਮਤਕਾਰਪੁਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ 'ਚ ਗਿਆ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੁਮਹਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਰਤ੍ਨਮਂਡਿਤੇ
ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮੰਦਰ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੬.੩੮.
ਫਿਰ ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਉਵਾਚ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਸਂਨਿਧਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਲਿਂਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜ
'ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਵਜ, ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਹਾਜਰੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਅਹਂ ਸਦਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗੌਰ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਰ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯੋ ਮਾਂ ਸਂਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ—
ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਤ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍
ਉਹ ਵੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਗਾ।