ਅਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੇਦਾਂਗੇषੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਹੋਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸਨ।
ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਪਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਾਰਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਕੌਤੂਹਲਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸਂਚਰਾਨ੍ਵਿषਮਾਨ੍ਮਿਥਃ
ਹੋਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਮृਤਿਵਾਦਪਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪਾਠਕਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕੀਰ੍ਤਯਂਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਾਨ੍ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮਮ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਾਯਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ੬.੩੭.
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ।
ਤਵਾਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਸ ਏਵਂ ਜਲ੍ਪਮਾਨੋऽਪਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੁਸਤ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਨਿਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤੇ ਮਦਾਵਲਿਪ੍ਤਾਨਾਮੇਤ ਏਵ ਸਤਾਂ ਦਮਾਃ
ਇਹ ਹੀ ਸਤਜਨਾਂ ਦੀ ਨਮਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇऽਪਿ ਹਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਦਾ ਏਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ,
ਸਦਾ ਸੌਹृਦਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਿਤਰੋऽਪਿ ਸੁਤੈਃ ਸਹ
ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਗੋ ਵਿਪ੍ਰ ਆਸੀਦ੍ਵृਦ੍ਧਤਮਃ ਸੁਧੀਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਗਚ੍ਛਂਤਮਪਮਾਨਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਗਤਂ ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਚ ਸਃ ੬.੩੭.
ਉਹ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤੈਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਂਪਨ੍ਨੈਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਇਹ ਲੋਕ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਂਭੁਹਰ੍ਮ੍ਯਕृਤੇ ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੁਤਾਬਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਅਥ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ੀਲੇਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣ ਗਏ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਸੁਸ਼ੀਲ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕੋਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੁਜਨਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬਾਹ੍ਯ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਏषੋऽਪਿ ਤਾਪਸੋ ਦੁष੍ਟੋ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ॥। ਨੈਵ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਇਹ ਤਪਸੀ ਵੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਕੀਰ੍ਤਿਕृਤਾਂ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾਮ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਦੁਃਸ਼ੀਲਸਂਜ੍ਞੋ ਵੈ ਤਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੬.੩੭.
ਇਹ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਦੁਸ਼ੀਲ' ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੰਦ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸੌਹृਦਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਤਰਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇषੋऽਪਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ ਕੋਪਭਾਕ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।