ਮੋਹਨਾਯ ਰਿਪੂਣਾਂ ਚ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸਂਹਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਸ਼ੀਕਰਣਹੇਤੋਰ੍ਯਃ ਕੂष੍ਮਾਂਡੀਃ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਲਈ ਕੂਸ਼ਮਾਂਡੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਃ ਸ੍ਤਂਭਾਯ ਰਿਪੂਣਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਚ ਵਾਰੁਣਮ੍ ਮਂਤ੍ਰਸਂਸ੍ਤਂਭਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਜਾਂ ਵਾਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਪੇਤ੍ਕਾਲੀ ਕਰਾਲੀਤਿ ਯਃ ਸ਼ੋषਾਯ ਨਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਕਰਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ—
ਏष ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਗਸਤ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਪਿਆ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਯਤ੍ਪੀਠਂ ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਰਕਮ੍
ਇਹ ਉਸ ਆਸਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਾਂਛਤਿ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੁੜ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾਂਛਤਿ ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍ ੬.੩੬.
ਜਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—
ਤਤ੍ਕਥਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਮਂਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯਂ ਹਿ ਸੂਤਜ
ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਸਫਲਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?
ਵਦਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋ ਮੁਨੇਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪृष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਭੀष੍ਟਂ ਕਮਪਿ ਵ੍ਰਤੀ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤ੍ਰ ਸਫਲ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯਸਮੋਪੇਤਂ ਬਹੁਚ੍ਛਿਦ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਪਰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਕृਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵਾਂਛਸਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ—
ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀਪੀਠਮਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉੱਥੇ ਚਿਤ੍ਰੇਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਆਸਨ ਅਗਸਤ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ਨ ਚ ਦ੍ਵਿਜ
ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ।
ਚਾਤੁਰ੍ਯੁਂਗ੍ਯਂ ਹਿ ਤਤ੍ਪੀਠਂ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਹ ਰੇਤ੍
ਉਹ ਪੀਠ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਯਂ ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ॥ ੬.੩੬.
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧੋ ਮਂਤ੍ਰਾਰ੍ਹਃ ਸ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਤੁ ਹੋਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਮਨਤਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨੂਨਂ ਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰਸਂਭਵਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਮਨਤਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੂਰਨਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਣੈਃ ਕਨ੍ਯਕਾਨਾਂ ਚ ਹੋਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਕृਤਯੁਗੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਂਤ੍ਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤ ਮਮ੍
ਇਹ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਲਈ ਮਨਤਰ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਾਦੋਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਇਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਲਈ ਮਨਤਰ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਘੱਟ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਂਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਮਨਤਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਸ਼ਾਪਾਨੁਗ੍ਰਹਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਸਂਯੁਤਸ੍ਤੇਜ ਸਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪੀਠਂ ਸਮਾਯਾਤੋऽਥ ਸਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਨੀ ਚਿਤਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੀਠ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਸਾਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਨਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਧ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧਮਂਤ੍ਰਃ ਸ ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਂ ਗਤਃ ੬.੩੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵृਨ੍ਦਂ ਵृਨ੍ਦਾਰਕੋਪਮਮ੍ ॥। ਏਕੇ ਵੇਦਵਿਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਇਕ ਝੁੰਡ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਥੇ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦੋऽਨ੍ਯੇऽਪਿ ਯਜ੍ਞਾਖ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।