ਸੋऽਪਿ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਕਰਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਗ੍ਰਸਚ੍ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗ੍ਰਸ੍ਤਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ,
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਨੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਕਾਲਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰਕਾਲਂ ਚ ਕਾਲਾਸ੍ਯਂ ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ੬.੩੪.
ਕਾਲਪ੍ਰਭਾ, ਪ੍ਰਕਾਲ, ਕਾਲਾਸਿਆ ਤੇ ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾ ਅਪਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆ,
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਧृਤਾਯੁਧੌ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਨੋਃ ਸੁਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਹਾਰਦੇ ਵੇਖੇ,
ਅਥ ਤੇ ਹਤਭੂਯਿष੍ਠਾ ਦਾਨਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿ ਗਏ,
ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੋ ਥਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇਨੈਵ ਚਾਥ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇऽਪਿ ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਹਤਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ,
ਤੇषਾਂ ਮਂਤ੍ਰਯਤਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਯੈ ਚ ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਏਵਂ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਾਤ੍
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਦ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਰਂ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸਵੋऽਥਵਾ
ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਯਜਨਾ, ਸਮੂਹਿਕ ਕਰਮ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ,
ਤੈਃ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਮਖਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ੮- ਸਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦীক্ষਿਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਗਏ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਹਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ੬.੩੫.
ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਂ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਤਹ—
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਯਨਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਮਹੀ ਤਲੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਪਂਤਿ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਭਾਜਨਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੇ,
ਅਥ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਭਾਗਵਿਨਾਕृਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛਿਨ ਗਏ ਸਨ,
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਂ ਵਧਾਯ ਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਨਾਸ਼ਾਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚੇ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਵਿਨਾ ਨੈष ਸ਼ੋषਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਗਰਃ
ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕਦੇ ਸੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚ ਸਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਚਮਤਕਾਰਪੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਚ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ ੬.੩੫.
ਉਹ ਵੀ, ਆਏ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,