ਅਥ ਤਂ ਮਾਤਲਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਵਲਘਾਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵਲਘਾਤਿਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਭੂਤੇ ਰਥੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ ਜੰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ,
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ,
ਅਥ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੈਨਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ,
ਸ ਤੈਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਂਕਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ ੬.੩੪.
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਂਸਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਖਂਜ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਖੰਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਆਇਆ,
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਿਲਾ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪੰਜ ਨੁੱਕਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ,
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ ।] ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ,
ਸੋऽਪਿ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਕਰਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਗ੍ਰਸਚ੍ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗ੍ਰਸ੍ਤਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ,
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਨੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਕਾਲਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰਕਾਲਂ ਚ ਕਾਲਾਸ੍ਯਂ ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ੬.੩੪.
ਕਾਲਪ੍ਰਭਾ, ਪ੍ਰਕਾਲ, ਕਾਲਾਸਿਆ ਤੇ ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾ ਅਪਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆ,
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਧृਤਾਯੁਧੌ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਨੋਃ ਸੁਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਹਾਰਦੇ ਵੇਖੇ,
ਅਥ ਤੇ ਹਤਭੂਯਿष੍ਠਾ ਦਾਨਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿ ਗਏ,
ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੋ ਥਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇਨੈਵ ਚਾਥ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇऽਪਿ ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਹਤਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ,
ਤੇषਾਂ ਮਂਤ੍ਰਯਤਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਯੈ ਚ ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਏਵਂ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਾਤ੍
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਦ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਰਂ ऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸਵੋऽਥਵਾ
ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਯਜਨਾ, ਸਮੂਹਿਕ ਕਰਮ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ,
ਤੈਃ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਮਖਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ੮- ਸਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦীক্ষਿਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਗਏ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਹਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ੬.੩੫.
ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।