ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਪੀਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਏਤਦੀਸ਼ਾਨ ਦੈਤੇਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਰਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਅਦ੍ਯੈਵ ਤੈਃ ਸਮਂ ਦੇਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧਰਾਤਲਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦੈਤ ਦੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ,
ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸ- ਮਾਗਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ,
ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕਾਲਪ੍ਰਭੋਨਾਮ ਦਾਨਵੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ, ਕਾਲਪ੍ਰਭੂ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
ਮੁਂਚ ਵਜ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍ ੬.੩੪.
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਮੁਮੋਚ ਸਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਹਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਮਾਤਲਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਵਲਘਾਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵਲਘਾਤਿਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਭੂਤੇ ਰਥੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ ਜੰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ,
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ,
ਅਥ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੈਨਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ,
ਸ ਤੈਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਂਕਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ ੬.੩੪.
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਂਸਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਖਂਜ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਖੰਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਆਇਆ,
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਿਲਾ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪੰਜ ਨੁੱਕਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ,
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ ।] ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ,
ਸੋऽਪਿ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਕਰਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਗ੍ਰਸਚ੍ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆ ਚੱਕਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗ੍ਰਸ੍ਤਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ,
ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਨੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ, ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਕਾਲਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰਕਾਲਂ ਚ ਕਾਲਾਸ੍ਯਂ ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ੬.੩੪.
ਕਾਲਪ੍ਰਭਾ, ਪ੍ਰਕਾਲ, ਕਾਲਾਸਿਆ ਤੇ ਕਾਲਵਿਗ੍ਰਹ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾ ਅਪਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆ,
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਧृਤਾਯੁਧੌ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਨੋਃ ਸੁਤਾਨ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਹਾਰਦੇ ਵੇਖੇ,
ਅਥ ਤੇ ਹਤਭੂਯਿष੍ਠਾ ਦਾਨਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿ ਗਏ,