ਅਥ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਨੀਯ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਓਥੇ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦੀ ਧਿਤੇ
ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ਭਾਨੋ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਧੌ ਸਿਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਭਾਨੂ, ਮਾਧੁ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ,
ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਵਰ੍षਾਂਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਮੈਂ ਆਪ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਜਾਂਗਾ।
ਯੋऽਨ੍ਯੋ ਹਿ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਜੇਹੜਾ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ,
ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ੬.੩੩.
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ ਸੁਰਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਪੀਤਃ ਪਯਸਾਂਨਿਧਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੂਤਜ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੂਤ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਸਂਭੂਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਾਹਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਐਸੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਪੀਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਏਤਦੀਸ਼ਾਨ ਦੈਤੇਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਰਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਅਦ੍ਯੈਵ ਤੈਃ ਸਮਂ ਦੇਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧਰਾਤਲਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦੈਤ ਦੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ,
ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸ- ਮਾਗਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ,
ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕਾਲਪ੍ਰਭੋਨਾਮ ਦਾਨਵੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ, ਕਾਲਪ੍ਰਭੂ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
ਮੁਂਚ ਵਜ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍ ੬.੩੪.
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਮੁਮੋਚ ਸਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਹਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਰੁਧਿਰਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਮਾਤਲਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਵਲਘਾਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵਲਘਾਤਿਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਭੂਤੇ ਰਥੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਗਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ ਜੰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ,
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ,
ਅਥ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੈਨਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ,
ਸ ਤੈਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਂਕਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ ੬.੩੪.
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਂਸਲੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਰਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਖਂਜ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਖੰਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਆਇਆ,
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਿਲਾ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪੰਜ ਨੁੱਕਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ,
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਧਵਃ ।] ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ,