ਨ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤਿ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਦੈਤ ਬਾਸਕਲ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇ ਪਾਦੁਕੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵੇ
ਆਪਣੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਠੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਪਾਦੁਕੇ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬਾष੍ਕਲੇਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਪਉੜੀਆਂ ਬਾਸਕਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ—
ਮਤ੍ਪਾਦੁਕਾਭਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨ ਸ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਦੈਤ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਏਤਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਾਦੁਕਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੈਂ ਪਉੜੀਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚਾਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਾਦੁਕੇ ਮਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਹਮਤ੍ਰਾਰ੍ਬੁਦੇ ਸਦਾ ॥ 7.3.22.
ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਵਤੋऽਯਂ ਮਮਾਭੀष੍ਟੋ ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਦੁਕੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੁਭ ਪਉੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਜੋਗੀ ਇਥੇ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਵਾऽਥ ਯੋ ਨਰਃ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਖ੍ਯਾਤਿਮਗਮਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਦਾਸ਼ਵਰ੍ਗਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ,
ਪੁਰਾऽऽਸੀਦ੍ਰਜਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਮਿਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹੀਪਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮਿਲਾਖਸ਼ਾ ਸੀ।
ਅਥਾਸੌ ਭਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਡਂਬਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦਾਸ਼ਕਨ੍ਯਾਸਖੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਸੀ,
ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਭਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਦਾਸ਼ਕਨ੍ਯਾਪਿ ਦੁਃਖੇਨ ਤਸ੍ਯਾ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇਨ ਕृਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਤੇ ਚ ਤੇ ਪਿਤੁਃ
ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਅਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਝਰਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰਰ੍ਬੁਦੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਂ ਵਾਲੀ, ਅਰਬੁਦਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਝਰਨਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਸ਼ਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਤੋਯਸ੍ਯ ਮਜ੍ਜਨਾਤ੍ ਜਲੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਲਤਾਮ੍ ॥ 7.3.23.
ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਡੁਬੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾऽਤ੍ਰ ਨ ਭਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਤਂ ਨਿਵਾਰਯ
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ।
ਜਨਕਾਯ ਸੁਤਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਤੋऽਸੌ ਤੁष੍ਟਿਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਧੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ ਨਿਰ੍ਝਰਂ ਤਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਝਰਨੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੋਯੇਤਿਸ਼ੁਕ੍ਲਤ੍ਵਂ ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਲਾਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥਾਸੌ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਾਨਿ ਚਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਝਰੇ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਭਵਂਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।