ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋऽਪਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਗਤ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਵਦੈਤਨ੍ਮੇ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਜਾਂ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਂਧ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਂਧਿਆ ਹੈ,
ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਸਂਲਗ੍ਨਾਸ੍ਤਰਣੇਃ ਕਰਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਤਲੀ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਹੱਥ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤਮਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਸਾਨੁਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਸਾਨੁषੁ ਮੁਂਚਂਤੋ ਭਾਂਤਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਦਪਾਃ
ਜਿਸਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਹਨ,
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨਾਮृਗਾ ਭਾਂਤਿ ਧਾਵਮਾਨਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ ॥ ੬.੩੩.
ਜਿਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਿਰਣ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰ੍ਯਾਸਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਬਾष੍ਪਂ ਵਾਸਿਤਾਸ਼ੇषਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਦ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਚੀਰਿਕਾਵਿਰੁਤੈਰ੍ਦੀਰ੍ਘੈ ਰੁਦਂਤ ਇਵ ਚਾਪਰੇ
ਜਿਥੇ ਚੀੜੀਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਟਰਾਂ ਟਰਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ,
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਝਰਾਂਭੋਭਿਰਾਵृਤਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਗਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ,
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਹ ਸੁਮੇਰੁਣਾ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰ ਮੇਰੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਰੋषਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੇ ਗੇਰੇ ਕਿਉਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਏष ਮੇ ਵਿਹਿਤਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨੇਦਂ ਵਿਹਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਤ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁਂਗਾਨਿ ਸ਼ृਂਗਾਣਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਖਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ,
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਂਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਃ ਰੁਰੋਧਾਥ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗਂ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਥੋਂ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੰਘਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਾਸਰਨਾਯਕਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ
ਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਯਹਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ੬.੩੩.
ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਗੇਰਾ ਲਾ ਲਵਾਂ,
ਮਾਸਰ੍ਤੁਭੁਵਨਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਭਾਵੀ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵੇ ਲੋਕੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਵ੍ਯਥਾ
ਤਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਉਲਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਗਤ ਵਿਚ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਬਹੁਧਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦੀਧਿਤਿਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਲਾਈ,
ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਵਾਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਿਂਧਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿ ਤਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਵਿਂਧਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਗਸਤਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ,
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਮਯਂ ਰੂਪਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦੀਧਿਤਿਃ
ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ,
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤੇ ਵੇਦੋਚ੍ਚਾਰਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ,
ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਕृਤਾਨਨ੍ਦਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਅਗਸਤਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਹੈ!'
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਦਦਾਮਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ — ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂ?
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮੇਕਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨ ਕੇ,
ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਪੀਤਃ ਪਯਸਾਂਨਿਧਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤਿਰ੍ਭਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ੬.੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇਸ਼ਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋ।