ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਲੋਭਾਭਾਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ॥ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ।ਾ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਲਚ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੁਰਗ ਆ ਜਾਓ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰਸੀਹ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।
ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਂਤਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਿਮਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਤਵ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੂਯਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਗਮਾਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ; ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਤ ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਦਾਭੀष੍ਟਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸਦਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨਾਮ੍ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਨृਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਃ
ਸਾਡੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਾਂਗੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਥਾ ਕਾਮਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥ ੬.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੋ ਯਂ ਕਾਮਮਭਿਧ੍ਯਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਤ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੋਰਥ ਚਾਹ ਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ—
ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਵਾ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਗੇ,
ਇਂਗੁਦੈਰ੍ਬਦਰੈਰ੍ਵਾਪਿ ਬਿਲ੍ਵੈਰ੍ਭਲ੍ਲਾਤਕੈਰਪਿ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੰਗੁਦ, ਬੇਰ, ਬਿਲਵਾ ਜਾਂ ਭੱਲਾਤਕ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ,
ਸ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿਨਂਦਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਤੇऽਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੁਨਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ,
ਏਤਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰ ਮਾਯੁष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ੬.੩੨.
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਯੁਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਵਸਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੋऽਪਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਗਤ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਵਦੈਤਨ੍ਮੇ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਜਾਂ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਂਧ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰ੍ਵਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਂਧਿਆ ਹੈ,
ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਸਂਲਗ੍ਨਾਸ੍ਤਰਣੇਃ ਕਰਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਤਲੀ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਹੱਥ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤਮਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਸਾਨੁਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਸਾਨੁषੁ ਮੁਂਚਂਤੋ ਭਾਂਤਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਦਪਾਃ
ਜਿਸਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਹਨ,
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨਾਮृਗਾ ਭਾਂਤਿ ਧਾਵਮਾਨਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ ॥ ੬.੩੩.
ਜਿਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਿਰਣ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰ੍ਯਾਸਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਬਾष੍ਪਂ ਵਾਸਿਤਾਸ਼ੇषਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਦ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਚੀਰਿਕਾਵਿਰੁਤੈਰ੍ਦੀਰ੍ਘੈ ਰੁਦਂਤ ਇਵ ਚਾਪਰੇ
ਜਿਥੇ ਚੀੜੀਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਟਰਾਂ ਟਰਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ,