ਤਤੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਾ ਬਿਸਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਅਥੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯਜਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮृਣਾਲਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਧृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਡੇ ਉਖਾੜ ਲਏ।
ਤੇ ਸ਼ਂਕਮਾਨਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮृषਯਃ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਮਭ੍ਯੇ ਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਕੇ ਕੰਡੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋਤੁ ਦਂਭੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਚੋਪਸੇਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਖੰਡ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕਰੇ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ ਅਨृਤੌ ਮੈਥੁਨਂ ਯਾਤੁ ਦਿਵਾ ਵਾਪ੍ਯਥ ਪਰ੍ਵਣਿ ੬.੩੨.
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਉਵਾਚ ਯੋਧਿਗਮ੍ਯ ਗੁਰੋਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਯਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਪਾਠ ਸਿੱਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮੁਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇ।
ਨृਸ਼ਂਸੋऽਸ੍ਤੁ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਾਪ੍ਯਹਂਕृਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਕਰ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਡੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ਧੁषਿਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਵਵਿਕਾਦਾਨਂ ਕਰੋਤੁ ਹਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਕੱਚਾ ਅਨਾਜ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵੇਚ-ਵੱਟ ਕਰੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਪृਚ੍ਛਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਬਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੇ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਗਵਾਦਿਕਮ੍ -
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਆਦਿਕ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਨਾਰੀ ਦੁष੍ਟਸਮਾਚਾਰਾ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਜਿਹੜੀ ਮਹਿਲਾ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁਰੀ ਕਰੇ—
ਸਾਧੁਦ੍ਵੇषਪਰਾ ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁਰੀ ਕਰੇ—
ਪਸ਼ੁਮੁਖ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਭੂਯਾਤ੍ਪਾਪਕृਨ੍ਨਰਃ ੬.੩੨.
ਪਸ਼ੁਮੁਖ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤੁ ਚਾਜਸ੍ਰਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਕਰੇ।
ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਹਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਨ੍ਨੂਨਂ ਭਵਤਾ ਕृਤਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਮਾਂ ਜਾਨੀਤ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਜਾਣੋ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਲੋਭਾਭਾਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ॥ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ।ਾ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਲਚ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਸੁਰਗ ਆ ਜਾਓ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰਸੀਹ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।
ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਂਤਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਿਮਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਤਵ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੂਯਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਗਮਾਤ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ; ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਤ ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਦਾਭੀष੍ਟਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸਦਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨਾਮ੍ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਨृਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਃ
ਸਾਡੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਾਂਗੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਥਾ ਕਾਮਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥ ੬.੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੋ ਯਂ ਕਾਮਮਭਿਧ੍ਯਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਤ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੋਰਥ ਚਾਹ ਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ—
ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਵਾ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਗੇ,