ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਪਿ ਗਰ੍ਹਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵ੍ਯਂਗਕਾਦਯਃ
ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਲੰਘੜੇ ਆਦਿਕ ਜੋ ਨਿੰਦਤ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਹਂ ਕਰ੍ਮ ਯਜ੍ਞਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵृਥਾ ਸਂਜਾਯਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਕਰਮ, ਜੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਂ ਅਧੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪੁਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ—
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਮਰਮਾਣਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਹਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨृਪਃ ੬.੩੧.
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੱਭਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਨਾਦਾ ਉਤ੍ਸਵਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇਗृਹੇ
ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਨਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸੇਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ; ਜਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਯਥਰ੍ਤੁਵਰ੍षੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸਲਾਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਯਂਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ, ਉਹ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਧਿਗ੍ਧਿਕ੍ਪਾਪਸਮਾਚਾਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਪਸਦਾਤ੍ਮਕ
ਹਾਏ ਹਾਏ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਪਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੁਰੰਤ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ ਸਚਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ੬.੩੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਗਰੇ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਮਾਣ ਹੈ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾਭਿਧਾਨਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਵਾਂਤ੍ਯਜਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਠਾਪ੍ਰਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ, ਜੋ ਉਥੇ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਵृਤ੍ਤੇਰੁਪਘਾਤਕृਤ੍
ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਦਤੋऽਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬਲਾਤ੍ਸ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਂਤੇ ਚਂਡਾਲੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਵਲੋਂ...
ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਵ ਕੁਲੇਪ੍ਯੇਵਂ ਗੂਥਾਸ਼ੋਧਨਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ ਅਧਿਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮੀਯਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।"
ਤਦਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੋਂऽਤ੍ਯਜਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ ੬.੩੧.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਾਰੇਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੇ ਲੋਚਨੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਉੱਡੀ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਤੇਨ ਚਂਡਾਲਂ ਨਿਜਕਿਂਕਰਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਚੁਹੜੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ, ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਸੋऽਪਿ ਸਂਤਾਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਃ
ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆਂ ਜਾਂਦਿਆਂ ਘੱਟਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਝੱਟਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।