ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋऽਭੀष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇਨ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।
ਗਂਗਾਯਾਮਸ੍ਥਿਪਾਤਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ।
ਸਰ੍ਪਮृਤ੍ਯੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੬.੩੧.
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਮਤਕਾਰਪੁਰ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾ।
ਯੇਨ ਸਂਜਾਯਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾ ਦ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਮਮ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਸ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਗਤਃ
ਪ੍ਰੇਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮੋਪੇਤਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਪ੍ਰੇ ਤਰੂਪੇਣ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਪ੍ਰੇਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਫਲਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਇਥੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਫਲ ਸੁਣ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਪਿ ਗਰ੍ਹਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵ੍ਯਂਗਕਾਦਯਃ
ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਲੰਘੜੇ ਆਦਿਕ ਜੋ ਨਿੰਦਤ ਹਨ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਹਂ ਕਰ੍ਮ ਯਜ੍ਞਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵृਥਾ ਸਂਜਾਯਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਕਰਮ, ਜੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਂ ਅਧੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪੁਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ—
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਮਰਮਾਣਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਹਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨृਪਃ ੬.੩੧.
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੱਭਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਨਾਦਾ ਉਤ੍ਸਵਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇਗृਹੇ
ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਨਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸੇਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ; ਜਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਯਥਰ੍ਤੁਵਰ੍षੀ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸਲਾਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਯਂਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ, ਉਹ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਧਿਗ੍ਧਿਕ੍ਪਾਪਸਮਾਚਾਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਪਸਦਾਤ੍ਮਕ
ਹਾਏ ਹਾਏ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਪਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੁਰੰਤ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ ਸਚਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ੬.੩੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਗਰੇ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਮਾਣ ਹੈ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾਭਿਧਾਨਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਵਾਂਤ੍ਯਜਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਠਾਪ੍ਰਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ, ਜੋ ਉਥੇ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਵृਤ੍ਤੇਰੁਪਘਾਤਕृਤ੍
ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?