ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਤਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਉਥੇ ਹੀ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਿੱਧਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾऽਭੂਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਾਧਿਪ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਪਾਂਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।"
ਵਰਂ ਵਰਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਮ੍
"ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਰ ਮੰਗੋ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੱਸੋ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਾਸਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਭਕ੍ਤਿਵਤ੍ਸਲੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋ—"
ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਮਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲੇ
"ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋ।"
ਹਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ 7.3.22.
"ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।"
ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
"ਇਥੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।"
ਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਯਸ੍ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਿਤੇ ਨृਪ
ਜੋ ਕੋਈ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਕਿਂ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਨਿਯਮੈਰ੍ਵਾਪਿ ਦਾਨੈਰ੍ਦਤ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਵ੍ਰਤ, ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਾਦੁਕੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਤਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਦੂਕਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕਾਰਣਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਮਮ
"ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਵਜ੍ਹਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਂ ਧਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਰਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਬਭੂਵੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਯੇ 7.3.22.
ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵਯਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾਤੀਵ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਂਤਿ ਸਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤਿ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਦੈਤ ਬਾਸਕਲ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇ ਪਾਦੁਕੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵੇ
ਆਪਣੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਠੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਪਾਦੁਕੇ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬਾष੍ਕਲੇਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਪਉੜੀਆਂ ਬਾਸਕਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ—
ਮਤ੍ਪਾਦੁਕਾਭਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨ ਸ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਦੈਤ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਏਤਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਾਦੁਕਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੈਂ ਪਉੜੀਆਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚਾਨੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਾਦੁਕੇ ਮਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਪਉੜੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਹਮਤ੍ਰਾਰ੍ਬੁਦੇ ਸਦਾ ॥ 7.3.22.
ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਵਤੋऽਯਂ ਮਮਾਭੀष੍ਟੋ ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਦੁਕੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੁਭ ਪਉੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਜੋਗੀ ਇਥੇ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।