ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭਗਵਂਸ਼੍ਚਾਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਂ ਮੇ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ਾਂਤਿਕਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਰਸਮ ਕਰਨੀ — ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਅਗਲਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਂਸ਼ੋਦ੍ਧਾਰਕ੍ਸ਼ਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਦਿਵਾਨਕ੍ਤਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣੈਸ੍ਤਥਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਃ ਪਾਰਾਕੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ੬.੩੦.
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਚਰਿਆ ਅਤੇ ਪਾਰਾਕ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਂਸਾਦ੍ਯ ਤਵ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਵਾਂਛਿਤਮ੍
ਹੰਸਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਂਸ਼ੋਦ੍ਧਾਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਨ੍ਵਿਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਬਖਸ਼।
ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਸਦਾ ਲਿਂਗੇ ਸ੍ਥੇਯਮਤ੍ਰ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਰਹੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।
ਯੋ ਮਾਮਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ,
ਯੋ ਮੇ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼ਾਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮੰਤਰ ਜਪੇਗਾ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਯਤ੍ਨਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ੬.੩੦.
ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਨਾਗਰ ਖੰਡ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ, 'ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਂ ਅਧਿਆਇ ਤੀਹਵਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਨ ਭਯਂ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ, ਜਿਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਵਣਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਯੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਥੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ,
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਪੀਡਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਮ੍ਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਤਥਾ ਖ੍ਯਾਤੌ ਧਰਾਤਲੇ
ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਸੱਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਅਨਂਤੋ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਲਃ
ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ,
ਐਰਾਵਤਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਖਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੋ ਮਹਾਵਿषਃ
ਐਰਾਵਤ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ ਵੀ,
ਏਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਮਪਿ ਵਿਭੂਤਿਭਿਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ,
ਅਥ ਤੇ ਕੁਟਿਲਾ ਦੁष੍ਟਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਸਦਾ ਜਨਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕੂੜੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸਕਲਂ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ ੬.੩੧.
ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸੁੰਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ,
ਅਥ ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾਨ੍ਨਵਨਾਯਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਨੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।