ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ ਨਰਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ:
ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਤਕਾਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ।
ਸ਼ੈਵਾਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਕਾਪਾਲਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ੬.੨੯.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਤੇ ਕਪਾਲਿਕ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।
ਏਕਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤੇऽਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹੋਦਯੇ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਸ਼ਨਵਿਦ੍ਵੇषੀ ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤਾਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ—
ਜਲਸਰ੍ਪਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸੁਦੀਰ੍ਘਂ ਭੀषਣਾਕृਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਲੰਮਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਜਨਸਮਾਗਮੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਤਾਪਸੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਪ੍ਰਭਃ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਃ ੬.੨੯.
ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕਂਪਾਂ ਸੁਦृਢਾਮृਜ੍ਵੀਂ ਨਾਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧਾਂ ਨ ਕੁਂਚਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਿੱਧਾ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਾ ਵਕਰਾ ਸੀ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਆਵਰ੍ਤਪਂਕਜਾਂਤਃਸ੍ਥਮष੍ਟਪਤ੍ਰ ਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਕੌਂਡਲੇ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਵੈਦਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਵੈਦਨਾਥ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਂਦ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਭੇਦ੍ਯਂ ਚ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਿੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੁੱਟ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਤਰ੍ਜਨੀਯੋਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਯਸਂਗਤਮ੍
ਉਹ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦਿਲ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸ ਭੋਗੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਡੋਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰ੍ਧਨਇਤਿਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ ੬.੨੯.
ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਵਰਧਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ।
ਨਾਤਿਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਤਾਧਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਯਦਿ ਧ੍ਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਈਦृਕ੍ਕਾਯੋ ਭਵਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਯੇਨ ਧਰ੍षਿਤਃ
ਜੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਿਰਭੇਦ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਸਰੀਰ ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਥਾਹਂ ਸਰ੍ਪਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਪਲ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਧੇਃ ਸ ਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸਂਯਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਸੰਯਮੀ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ।
ਅਥ ਸਰ੍ਪਾਕृਤਿਂ ਮਾਂ ਚ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤਟਸ੍ਥਂ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਜਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਖੜਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਪਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੀਨਂ ਨੈष ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਸਮੋ ਮਾਨੇऽਪਮਾਨੇ ਚ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਃ
ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ, ਪਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਨਤਾ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ੬.੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।