ਅਥ ਸਾऽਪਿ ਦਧੇ ਗਰ੍ਭਂ ਮਾਨੁषਂ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਾਂਗੀ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਦਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕੌਂਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਅਥ ਤਾਂ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਜਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਂਗਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਜਹਾਰ ਸੁਮृष੍ਟਾਨਿ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਸੁਫਲਾਨਿ ਸਃ
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਫਲ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਵਵृਧੇ ਸਾ ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਮृਗਾਵਤੀ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵਧੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਮ੍ਰਿਗਾਵਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਾ ਭ੍ਰਮਮਾਣੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਮृਗੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਮ੍ਰਿਗ-ਅੱਖੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਕੁਮਾਰੀਂ ਤਾਂ ਸਵਰ੍ਣਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ ੬.੨੯.
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੈਨਾਂ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਿਜ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਮੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਮਯੋਢਾ ਸਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ।
ਅਥ ਵੀਰੁਧਸਂਛਨ੍ਨੇ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ,
ਸਾ ਦष੍ਟਾ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਪਤਿਤਾ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਅਥ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਇਯਂ ਮੇ ਸੁਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਨਃਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸੋऽਹਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਲੋਕਂ ਸਹਾਨਯਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਧੂਭਿਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗਯੁਤਸ੍ਯ ਚ ੬.੨੯.
ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਵੁਹੂਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਯਦੀਯਂ ਕਰ੍ਣਨੇਤ੍ਰਾਂਤਾ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਕੰਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ—
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਮਮ ਸੂਤ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੂਤਾ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—
ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤੈਃ ਸਮਂ ਮਹਤੀਂ ਚਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਤਤ ਆਦਾਯ ਮਾਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਾਵਸ਼ੇषੇऽਹਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਠ ਗਿਆ।
ਕਾਮੇਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਮਮਾਣ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਵ ਗਤਾਸਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਜਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਹਾਯ ਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?
ਏषੋऽਰੁਣਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਾਭਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਹੁਣ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤਨੁਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਰਕ੍ਤਮਂਡਲਃ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਲਾਲ ਗੋਲ ਸਰੀਰ ਉਗ ਆਇਆ ਹੈ।
ਗਗਨਂ ਵ੍ਯਾਪਯਨ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍ ੬.੨੯.
ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਰੀਂਦਃ ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯੇਤਿ ਤਤ੍ਕੁਚਾਭੌ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕੁਚਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਮਮ ਮੋਹੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਕਬਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਰਮ ਆ ਗਿਆ।