ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰੁष੍ਟੋ ਮਰਣੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸਤੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਜਣੀ ਨੇ ਵੀ, ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਵਹ੍ਨੌ ਪੁਤ੍ਰ ਤਤਸ੍ਤਦਾ ੬.੨੫.
ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਹृष੍ਟੌ ਯਾਵਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸਮੀਪਗੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ,
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਾਂਡਿਲ੍ਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਨਾਂ ਦਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਇਕ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਹੋ ਮੂਢਤਮਾ ਯੂਯਂ ਯਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਰਯਮ੍
ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਮੂਰਖ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਵਚਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੱਥੇ, ਕਾਤਿਆਯਨ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਨਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਸਾਂਤਪਨਾਨਿ ਚ
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ, ਕ੍ਰਿਚਛਰ ਅਤੇ ਸਾਂਤਪਨ — ਇਹ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ,
ਅਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਗਂਗਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ,
ਮੌਂਜੀਹੋਮਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੇਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੰਜੀ ਹੋਮ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ੬.੨੫.
ਫਿਰ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਵਦ੍ਗਂਗਾਤੋਯਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਉਦਰਾਦਖਿਲਂ ਤੋਯਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ, ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਤੋऽਵਗਾਹਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੋਹਣਾ ਪਾਣੀ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਮਾਤ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਂਡਸ਼ਰ੍ਮਾਦਯਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਡ ਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੀਮਾਂਤੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਪੱਛਮੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍ਤਰਸਂਭੂਤਂ ਤਦ੍ਵੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਭੂਭਿਤਲੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਮਧੁਰਾਖ੍ਯਾ ਮਹਾਪੁਰੀ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਮਧੁਰਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੋਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗੋਕਰਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਅਥਾਪਰੋऽਸ੍ਤਿ ਤਨ੍ਨਾਮਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਯੋऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥਕਾਲਸ੍ਯ ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਕਿਂਕਰਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦੂਤ ਮਥੁਰਾਖ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮਥੁਰਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇऽਦ੍ਯਤਨੇ ਦਿਨੇ .
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਵਿਭ੍ਰਮਾਦਾਨਯਾਮਾਸ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਚ ਚਿਰਾਯੁषਮ੍
ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਯਮਰਾਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ੬.੨੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਲੈ ਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇਂऽਤਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ।