ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਸ੍ਯ षਣ੍ਮਾਸਾ ਦਿਵਸੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾ ਲਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮੁਨੇਃ ਸੁਤਃ ੬.੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤਂ ਬਾਲਭਾਵੇਨ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸਰ੍ਵੈਰੇष ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੀਰ੍ਘਾ ਯੁਰਿਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਤਨ੍ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵੇਦੀਦृਗਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਿਥਃ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਫਿਰ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਤਵਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਤੇषਾਮਨਂਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾਨ੍ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਜਃ
ਫਿਰ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤਾਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਧੁਨਾ ੬.੨੧.
ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾ ਮਹੀਤਲਮ੍ ਃ। ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਨ ਵਯਂ ਦੇਵ ਬਾਲਕੇਨਾऽਭਿਵਾਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਨਃ ਸ਼ੇषਮਾਯੁषੋ ਦਿਵਸਤ੍ਰ ਯਮ੍
ਪਰ ਇਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਾਕੀ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ—
ਤਤਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸਮਾਦਾਯ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਇਸਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਥਾ ਵਯਂ ਸਤ੍ਯਾ ਭਵਤਾ ਸਹ ਪਦ੍ਮਜ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ—
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਯਂ ਬਾਲੋਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਗ੍ਧਰਣੀਪृष੍ਠਂ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਃ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਵਿਹ੍ਵਲਃ ੩੯. ਆਗਤ੍ਯ ਵਸੁਧਾਪृष੍ਠਂ ਤਸ੍ਯੈਵਾਸ਼੍ਰਮਸਂਨਿਧੌ ॥ ੬.੨੧.
ਜਦ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਓ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਵੇ—
ਅਮੁਂਚਨ੍ਨਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥੇ ਤਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮृਕਂਡਃ ਸੁਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ—
ਅਹੋ ਮੇ ਤਨਯੋऽਭੀष੍ਟਃ ਕਥਮਦ੍ਯ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ! ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ?
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਚਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਾ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ—
ਪਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਿ ਪਾਪੇਨ ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਾ
ਦੇਖੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—
ਕਥਿਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਤੇਨ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮ ਨਾ
ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ।
ਸੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਃਖੇਨ ਸਾਧਯਿष੍ਯੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਕਿਂ ਚਿਰਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਦਾਰੂਣਿ ਚਾਨਯ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਲਦੀ ਲੱਕੜ ਲਿਆ।
ਯੇਨਾऽਹਂ ਭਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਾਂ।