ਤਤੋ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੬.੨੦.
ਫਿਰ, ਗੋਕਰਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਧੋਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਣਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨਿ ਤਵ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰਾਮੋऽਪਿ ਨਿਜਬਾਂਧਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨ ਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਹ੍ਨਾਵਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰੇਵਂ ਵਦਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਭਾਸਾਦਹਮਾਯਾਤਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਰਾਘਵ ਤਤ੍ਰਾऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ ੬.੨੦.
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।
ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਗਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਇਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਕੁਤਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੈਸ਼ਠ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਰ੍ਹਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਪ੍ਰਯਾਚਯ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ੍ਫੁਟਂ ਯੇਨ ਕਾਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਰਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤਾ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਅਣਸੁਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਭੂਦ੍ਧਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਸੇ ਪਾਪਾਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਸਮੁਦ੍ਭਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਅਣਸੁਣੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਨਸ੍ਤਾਪੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯੇਤ ਮਤਮੇਤਨ੍ਮਨੀषਿਣਾਮ੍ ੬.੨੦.
ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਪਵਿਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ।
ਈਦृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਨਸਸ੍ਤਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧੋऽਸਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਪਵਿਤਰ ਹੋ।
ਈਦृਕ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਨ ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਤੇषਾਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਨੇਹਪਰੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਦਤਿ ਕੋਮਲਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਤਕ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇऽਨ੍ਯੇਪਿ ਨਿਵਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮृਗਾਃ
ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ—ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੀ—
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕੇਨਚਿਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਥਾਪਿ ਯਦਿ ਤੇ ਕਾਚਿਚ੍ਛਂਕਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਬਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ,
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾऽਭੂਦ੍ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਰਾਮੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ; ਤੇ ਰਾਮ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ।