ਤਥਾऽਨ੍ਯਦਪਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੬.੨੦.
ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਵੀ ਕੰਮ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਭੂ,
ਪ੍ਰੇष੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰਂ ਰਾਮ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਜੋ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਰਾਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਰਾਘਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲਿਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾ ਸ੍ਤਰਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਆਪ ਉਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁੱਚਾ ਵਿਛੋਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪਿ ਵਿਦੂਰਸ੍ਥਃ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਦੂਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਹਤ੍ਵੈਨਂ ਰਾਘਵਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸੀਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਵੇ।
ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਾ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਉਸ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ,
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪਿ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਧਾਯ ਸਾਯਕਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਤੋ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੬.੨੦.
ਫਿਰ, ਗੋਕਰਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰੀਡਯਾऽਧੋਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਣਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨਿ ਤਵ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰਾਮੋऽਪਿ ਨਿਜਬਾਂਧਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨ ਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਹ੍ਨਾਵਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰੇਵਂ ਵਦਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ
ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਭਾਸਾਦਹਮਾਯਾਤਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਰਾਘਵ ਤਤ੍ਰਾऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ ੬.੨੦.
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।
ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਗਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਇਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਕੁਤਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੈਸ਼ਠ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਰ੍ਹਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਪ੍ਰਯਾਚਯ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ੍ਫੁਟਂ ਯੇਨ ਕਾਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਰਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤਾ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਅਣਸੁਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਭੂਦ੍ਧਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਸੇ ਪਾਪਾਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਸਮੁਦ੍ਭਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਅਣਸੁਣੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।