ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਃ ਪਿਤृਗਣਾਸ੍ਤਥਾ ਬਰ੍ਹਿषਦਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਅਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੋ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ—
ਸਮਾऽऽਯਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਪਿਤृਕੂਪਿਕਾ
ਉਹ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕੂਪ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦਿਨਨਾਯਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਨਗਾਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਣਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਤੇ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾऽਵਲੋਕਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦਸ਼ਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤੇ ਰਵਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਰਵੀ ਦਾ ਚਕਰ ਸਾਫ਼ ਉਗਿਆ—
ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਪਪਰਃ ਪਿਤਾ
“ਅੱਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—”
ਤਤ੍ਕੀਦृਕ੍ਪਰਿਣਾਮੋऽਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
“ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ?”
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਊਚੁਃ ਪਿਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਮਾ ਯੇ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਾ ਨृਪ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—”
ਤਦਸ੍ਯਾਂ ਕੂਪਿਕਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ੬.੨੦.
“ਇਸ ਕੂਪ ਵਿੱਚ ਗਯਾ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।”
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਤ੍ਰ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੋ।
ਅਥੈਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਰਘੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ॥ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਕੀਯਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ,” ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦਾ ਉੱਤਮ—
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਨਯ
ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਜਲਦੀ ਸਾਕ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਓ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗਾਮਾऽਰਣ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੁਰੰਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਾਨਿ ਚਾऽऽਮ੍ਰਾਣਿ ਚਿਰ੍ਭਟਾਨੀਂ ਗੁਦਾਨਿ ਚ
ਧਾਤੂਰੀ ਦੇ ਫਲ, ਆਮ, ਚਿਰਭਟਾ ਦੀਆਂ ਲੌਕੀਆਂ ਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੋਲੇ,
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਚਯਾਮਾਸ ਤਦਰ੍ਥੇ ਜਨਕੋਦ੍ਭਵਾ
ਫਿਰ, ਇਸ ਲਈ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਕਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਤਪੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੁਟਪਾ ਦੀ ਰਸਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਉੱਤਮ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸੀਤਾ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ੬.੨੦.੨੦ ਸ ਤਾਂ ਸੀਤੇਤਿ ਸੀਤੇਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾਥ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੀਤਾ ਪਲੱਖ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਸੀ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸੀਤਾ! ਸੀਤਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਤ੍ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸਂਭਵਾਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਾਧ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੀ, ਜਰੂਰ।'
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਗਤੇष੍ਵਥ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਧ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਗਏ,
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸੀਤਾਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਆਯਾਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆ ਗਏ ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ,
ਨੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ
ਇਹ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਤਾ ਸਾ ਜਨਕੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਡਰ ਗਈ।
ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਕਾਰ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰ੍ਹਿਤੁਂ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ 'ਚ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਓ।