ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਸੈਨ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਥ ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਸਸੇਵਕਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ।
ਨਿਜੈਸ੍ਤੈਃ ਸੇਵਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਜਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਞ੍ਚਿ ਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਿਹਾ।
ਤਚ੍ਚ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਧੌਤਾਂਬਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ੬.੧੯.
ਅਤੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾऽਸੌ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤੇ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਕਿਂਨਰੈਃ
ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾ ਲਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ੧੩ ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਵੀ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤृਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਨਾਭੀ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਜਾਤਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਜਾਯਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਤਪਃ
ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਾਯੁ ਰ੍ਵਹਤਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਤੇ ਰਵਿਃ ੬.੧੯.
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋ ਗੁਰੁਸੇਵਨਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ—
ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਧृਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਕਤ੍ਰਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਯृਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਂ ਤਾਰਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੋ।
ਕਰੋਮਿ ਯੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸ੍ਤੇ ਪਾਂਸੁਭਿਰਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਕਲੇਰ੍ਭੀਤਂ ਗਯਾਸ਼ਿਰਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਯਾ ਦਾ ਸਿਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨੈਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਆਸਨ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਿਲੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੈਃ ਸ਼ਾਕੈਸ੍ਤੈਃ ਕੁਸ਼ੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਲ, ਉਹ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ—
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਦੀਨਸ੍ਯ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਾਂਸ੍ਤਿਲਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤੇਨ ਯਥੋਦਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤਿਲ, ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਵੇਖ ਕੇ—
ਤਤਃ ਕृਤਘ੍ਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ੬.੧੯.੩. ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੋ ਵਿਦੂਰਥਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾਦ੍ਦਾਰੁਣਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪੁष੍ਟਿਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਯਾਸ਼ੀਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਗਯਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕृਂਤਿਤੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦਰ੍ਭੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕृਤਘ੍ਨਪ੍ਰੇਤਤੀਰ੍ਥਤਃ
ਤਿਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।