ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰੈਵ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਸਮੇਤਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮਿਮਾਮ੍॥ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂਗੇ; ਸਵੇਰੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦੀਧਿਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਾਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਵਿਧਿਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਯਥੋਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਅਥ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਾਮਿਭਿਃ ਕਾਮਿਨੀਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤੈਰਭਿਵਾਂ ਛਿਤਾ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੀਯੂषਾਰ੍ਣਵਵੇਲੇਵ ਵਿषਵृਕ੍ਸ਼ਲਤੇਵ ਚ
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਵੀ ਹੈ।
ਉਲੂਕਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੌਰਾਃ ਕਾਮਿਨਃ ਕੁਲਟਾਂऽਗਨਾਃ
ਉਲੂ, ਰਾਖਸ਼, ਚੋਰ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਲਟ ਔਰਤਾਂ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਦੈਵਯੋ ਗੇਨ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਰਰ੍ਧਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅੱਧੇ ਖਾਧੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਤੁਰਾ ਦੀਨਾ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਸਮਤ, ਕਿਸਮਤ!'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਸੈਨ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਥ ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਸਸੇਵਕਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ।
ਨਿਜੈਸ੍ਤੈਃ ਸੇਵਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਜਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਞ੍ਚਿ ਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਿਹਾ।
ਤਚ੍ਚ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਧੌਤਾਂਬਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ੬.੧੯.
ਅਤੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾऽਸੌ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤੇ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਕਿਂਨਰੈਃ
ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾ ਲਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ੧੩ ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਵੀ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤृਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਨਾਭੀ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਮੇ ਗਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਜਾਤਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਜਾਯਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਤਪਃ
ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਾਯੁ ਰ੍ਵਹਤਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਤੇ ਰਵਿਃ ੬.੧੯.
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋ ਗੁਰੁਸੇਵਨਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ—
ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਧृਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਕਤ੍ਰਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਯृਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਂ ਤਾਰਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੋ।
ਕਰੋਮਿ ਯੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।