ਤਤੋऽਰਣ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸਮਂਤਤਃ ॥ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਗਹਨਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜੀ; ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਔਖੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤੇਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਦਂ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੬.੧੪.
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦਾ ਸਾਫ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਦਾਨ੍ਵੇषੀ ਸ ਜਗਾਮ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਾ ਪਸ਼ੁਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਸਾਨੇ ਚ ਪਸ਼ੁਰ੍ਲਬ੍ਧੋ ਹਿ ਤੇਨ ਸਃ
ਜਦ ਚੱਕਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਚੈਤ੍ਰੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਮਾਸਿ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ,
ਏਵਮਜ੍ਞਾਨਭਾਵੇਨ ਕृਤਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਯ ਮੂਕਸ੍ਯ ਸਾਹਾਰਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤਥਾ
ਇੱਕ ਜੋ ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਪਸ਼ੂ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਦੈਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਉਭੌ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੌ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਾ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਇਜ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਗਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਤ ਆ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ,
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਮਂਤ੍ਰਿਣਾ ੬.੧੪.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਉਸੀ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਤਤ੍ਰ ਚਾऽऽਯਾਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਥੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਆਏ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋऽਥ ਗਾਲਵਃ
ਯਾਜ੍ਯਵਲਕ੍ਯ, ਭਰਦਵਾਜ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਤੇ ਗਾਲਵ,
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਿਤਾऽऽਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਥਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਪੁਰਤੋ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਅਥ ਕ੍ਵਾऽਪਿ ਕਥਾਂਤੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਰੋषਿ ਮਂਤ੍ਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਰਸ੍ਯਾऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ੬.੧੪.
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਂਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ ॥ ਤਥਾऽਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਹਨ।
ਆਦਰਸ੍ਤੇषੁ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ऽਪਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚੋ ਭੂਪਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਰੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਲਜਜਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਮ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ,
ਤਥਾऽਪਿ ਹਿ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਨ੍ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ—
ਯਥਾ ਨष੍ਟਃ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਤਾ ਯਦ੍ਵਦਵੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ॥ ਯਥਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਜਾਤਾ ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਚਮਤਕਾਰਪੁਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯਥਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਉਸੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਆ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।