ਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ੬.੧੩.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਪੁਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤਿਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਚਮਤਕਾਰਪੁਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਯੋ ਦੌਃਸ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰੋਤਿ ਪਸ਼ੁਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼ੂਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਨਭੂਮਿषੁ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਸੀ,
ਕृष੍ਣ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਚੇਤ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਅਥ ਯਾਵਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਮੂਕਃ ਪਸ਼ੁਪਾਲਕਃ
ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੂਕ ਪਸ਼ੂਪਾਲਕ,
ਕਿਂ ਪਾਪ ਨ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪਸ਼ੁਰੇਕੋऽਦ੍ਯ ਨੋ ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਾ ਦਾਨਯ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਪਿ ਗਾਂ ਤ੍ਵਰਾਤ੍
ਅੱਜ ਪਾਪ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਪਸ਼ੂ ਗਾਇਬ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ ਮੂਕਃ ਪਸ਼ੁਪਾਲਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਕ ਪਸ਼ੂਪਾਲਕ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰਣ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸਮਂਤਤਃ ॥ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਗਹਨਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜੀ; ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਔਖੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤੇਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਦਂ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੬.੧੪.
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦਾ ਸਾਫ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਦਾਨ੍ਵੇषੀ ਸ ਜਗਾਮ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਾ ਪਸ਼ੁਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਸਾਨੇ ਚ ਪਸ਼ੁਰ੍ਲਬ੍ਧੋ ਹਿ ਤੇਨ ਸਃ
ਜਦ ਚੱਕਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਚੈਤ੍ਰੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਮਾਸਿ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ,
ਏਵਮਜ੍ਞਾਨਭਾਵੇਨ ਕृਤਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਯ ਮੂਕਸ੍ਯ ਸਾਹਾਰਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤਥਾ
ਇੱਕ ਜੋ ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਪਸ਼ੂ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਦੈਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਉਭੌ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੌ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਾ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਇਜ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਗਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਤ ਆ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ,
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਮਂਤ੍ਰਿਣਾ ੬.੧੪.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਉਸੀ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਤਤ੍ਰ ਚਾऽऽਯਾਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਥੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਆਏ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋऽਥ ਗਾਲਵਃ
ਯਾਜ੍ਯਵਲਕ੍ਯ, ਭਰਦਵਾਜ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਤੇ ਗਾਲਵ,
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਿਤਾऽऽਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਥਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਪੁਰਤੋ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਅਥ ਕ੍ਵਾऽਪਿ ਕਥਾਂਤੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।