ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਿਮਾਚਲਸੁਤਂ ਨਗਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਸੁਖੀ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਵृਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ ਪੁਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਏਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ ਹਨ।
ਤਥਾਹਂ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ,
ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਮੇਕਂ ਦਿਵਸਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ृਂਗੇ ਤਵ ਹਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਤੇਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਰਾ ਆਪ ਆਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਮੁਖ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਐਸੀ ਚਮਕ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰਕ੍ਤਸ਼ृਂਗੋऽਪਿ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਨਾਗਬਿਲਂ ਤਦਾ
ਰਕਤ-ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸੁਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ।
ਆਨਰ੍ਤ੍ਤਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭੂਪਸ਼੍ਚਮਤ੍ਕਾਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ॥। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮृਗੀਂ ਦੂਰਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂਗੀਂ ਤਰੋਰਧਃ
ਆਨਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਗਾ ਨੁੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਹਸਾ ਸਾ ਹਤਾ ਤੇਨ ਗਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਹ ਹਿਰਣੀ ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲਂ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ,
ਹਤਾऽਹਂ ਬਾਲਵਤ੍ਸਾऽਦ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਅੱਜ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਗਾ ਨੁੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾऽਹਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਭੂਪਾਲ ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਗਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯੇਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮृਗਾਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ॥ ੬.੧੦.
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਪਰਂ ਤੇਨ ਵਿਧਿਸ੍ਤੇषਾਂਕृਤੋ ਯਸ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਮੈਥੁਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤਨਪਾਨਕ੍ਰਿਯੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਜਾਂ ਚੁੰਚੀ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ,
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਚ੍ਛਾਪਸ੍ਤਵ ਦਤ੍ਤੋ ਮਯਾ ਨृਪ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਗੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਾ ਮੁਮੋਚ ਵ੍ਯਥਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁष੍ਠਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ੍ਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ।
ਅਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸੁਖਮ੍
ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਜੋ ਵੀ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਃ ੬.੧੦.
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਨ੍ਸੇਵਕਾਨ੍ਭੂਪਃ ਸੋऽਭਿਧਾਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ।