ਤਥਾ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾ ਮਮ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵਾਵਪਿ ਕਰ੍ਤਿਤੌ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਂਚਿਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਉਪਾਯਂ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਪਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸੁਸ਼ੁਭਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਤਵਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ॥ ੬.੯.
ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁੱਖ ਉੱਗਣਗੇ।
ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਹੋਣਗੇ।
ਅਤ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਯਸ੍ਤਵ ਪਰ੍ਵਤ ਨਂਦਨ
ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯੇ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋऽਪਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਥੇ ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਨਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਚੱਲ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਗਬਿਲੇ ਗਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਅਜਗਰ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਗ੍ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਂ ਯਾਵਦੇਵ ਹਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣੈ ਰਮ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਨੱਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਹਣੇ ਪੰਛੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਿਮਾਚਲਸੁਤਂ ਨਗਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਸੁਖੀ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਵृਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ ਪੁਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਏਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ ਹਨ।
ਤਥਾਹਂ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ,
ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਮੇਕਂ ਦਿਵਸਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ृਂਗੇ ਤਵ ਹਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਤੇਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਰਾ ਆਪ ਆਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਮੁਖ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਐਸੀ ਚਮਕ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰਕ੍ਤਸ਼ृਂਗੋऽਪਿ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਨਾਗਬਿਲਂ ਤਦਾ
ਰਕਤ-ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸੁਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ।
ਆਨਰ੍ਤ੍ਤਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭੂਪਸ਼੍ਚਮਤ੍ਕਾਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ॥। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮृਗੀਂ ਦੂਰਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂਗੀਂ ਤਰੋਰਧਃ
ਆਨਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਗਾ ਨੁੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਹਸਾ ਸਾ ਹਤਾ ਤੇਨ ਗਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਰਪਤ੍ਰੇਣ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਹ ਹਿਰਣੀ ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲਂ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ,
ਹਤਾऽਹਂ ਬਾਲਵਤ੍ਸਾऽਦ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਅੱਜ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਗਾ ਨੁੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾऽਹਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਭੂਪਾਲ ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਗਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯੇਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮृਗਾਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ॥ ੬.੧੦.
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਏ ਸਨ।