ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਨਰਾ ਦੇਵਂ ਪਾਤਾਲੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਕੇਚਿਦਪਿ ਪਾਪਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਤਸ਼ृਂਗਂ ਹਿਮਾਲਯ ੬.੯.
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਕਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਤਿਥ੍ਯਂ ਗृਹਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤ
ਪਹਾੜ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਛ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰ ਕਣ੍ਟਕਿਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਃ ਫਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਸਖਤ ਹਨ ਤੇ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ।
ਨ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਕਿਂਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਸਿੱਧ ਹਨ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਕਿੰਨਰ।
ਤਥਾ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾ ਮਮ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵਾਵਪਿ ਕਰ੍ਤਿਤੌ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਂਚਿਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਉਪਾਯਂ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਪਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸੁਸ਼ੁਭਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਤਵਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ॥ ੬.੯.
ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁੱਖ ਉੱਗਣਗੇ।
ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਹੋਣਗੇ।
ਅਤ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਯਸ੍ਤਵ ਪਰ੍ਵਤ ਨਂਦਨ
ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਥਾ ਯੇ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਨੋऽਪਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਥੇ ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਨਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਚੱਲ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਗਬਿਲੇ ਗਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਅਜਗਰ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮਗ੍ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਂ ਯਾਵਦੇਵ ਹਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣੈ ਰਮ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਨੱਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਹਣੇ ਪੰਛੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਿਮਾਚਲਸੁਤਂ ਨਗਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਂ ਵਰੇਣ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਸੁਖੀ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਵृਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ ਪੁਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਏਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ ਹਨ।
ਤਥਾਹਂ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜ
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ,
ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਮੇਕਂ ਦਿਵਸਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ृਂਗੇ ਤਵ ਹਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਤੇਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਰਾ ਆਪ ਆਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਮੁਖ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਐਸੀ ਚਮਕ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰਕ੍ਤਸ਼ृਂਗੋऽਪਿ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਨਾਗਬਿਲਂ ਤਦਾ
ਰਕਤ-ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।