ਕਥਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਜਿਲ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਰਂਚਿਂ ਚ ਸੂਦਯਿष੍ਯੇ ਤਥਾਖਿਲਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਂਤੋषਂ ਕਰ੍ਤੁਮ ਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿष੍ਕਂਟਕਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤਿष੍ਯੇऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ॥ ੬.੮.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੁੱਖ-ਸਾਲੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਾ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ
ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ?
ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੇਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ,
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਾ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਯੋऽਨ੍ਯੋऽਪਿ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯੇ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਪਃ
ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਂਨਿਰੂਪ੍ਯ ਦਨੂਤ੍ਤ ਮਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ,
ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸ੍ਥਾਯੀ ਸ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਸਲਿਲਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚੇਤਸਾ ॥ ਵਧੋਪਾਯਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ੬.੮.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਖੁਦ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮੁਪਾਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ ਕृਤਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਵਧ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਜਸ੍ਯ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯਾਥ ਕਿਂ ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕੀ ਇਹ ਹਾਥੀ, ਸ਼ਰਭ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਰੌਦ੍ਰਸਮਾਕृਤਿ
ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪਤਲਾ, ਪਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਮੋਟਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ,
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਭਿਰ੍ਵਿਧੀਯੇਤ ਵਜਮੇਵਂਵਿਧਾਕृਤਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚ ਤਥਾ ਦੀਰ੍ਘਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਦੁੱਗਣਾ ਲੰਬਾ ਤੇ ਉੱਚਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕਰ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਸਨ੍ਮੁਨਿਃ ੬.੮.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਦਧੀਚਿਰੁਵਾਚ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਚਾਸ਼ੁ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਨਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਰਪੁष੍ਟਿਤਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੋऽਸ੍ਥਿਸਂਭਵਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਃ
ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਥੀਨਿ ਯਚ੍ਛ ਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ।
ਕੁਰੁ ਕृਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦਧੀਚਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।