ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਮੁਕੁਟੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਯੂਰੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਨ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਦਧਤ੍ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਤਥਾ॥੬.੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੇਯੂਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ ਮੁੰਡਵਾ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਾਈ।
ਐਣਸ਼ृਙ੍ਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪਯੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ। ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਤਃ॥੬.੫.
ਮਿਰਗ ਦੇ ਸਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਜੋੜਿਆ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰੇ ਯਥੋਚਿਤੇ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ॥੬.੫.
ਜਦ ਲੰਮਾ ਯਜਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਾਰ੍ਕਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹਸ੍ਥਾਃ ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ॥੬.੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਤਰਕਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਘਰਵਾਲੇ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਾਲੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰ ਨਟ-ਨਰਤਕ ਵੀ ਆਏ।
ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਏਤੇषਾਮੇਤਦੇਵ ਹਿ। ਭੁਜ੍ਯਤਾਂਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ॥੬.੫.
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਦਿਓ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਦਿਓ; ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ।
ਇਤ੍ਯੇष ਨਿਨਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਤਤਂ ਮਹਾਨ੍। ਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਦਾਚਨ॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਯਮਯਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਰੂਪ੍ਯਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ॥੬.੫.
ਉਥੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਮਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧੇਨਵਃ। ਤਥੈਵ ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਂਤਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਮਹਾਗਜਾਃ॥੬.੫.
ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰਬੀਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਨ।
ਸਮਂਤਾਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰੇ॥੬.੫.
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬਣਾਵਟਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਹੂਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਯ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਕੇਵਲਂ ਵਹ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਤਦ੍ਧਵਿਃ॥੬.੫.
ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਯਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ। ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਭੀष੍ਟਂ ਮਨਸਃ ਫਲਮ੍॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਰਸਮਾਪ੍ਤਿਜਮ੍। ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰ੍ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ॥੬.੫.
ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਵਾਲਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਸਂਬਂਧਿਨੋ ਵਯਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ॥੬.੫.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਇਕੱਠਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਭੂਪੋ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃ ਸਰਮ੍॥੬.੫.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍। ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵੈਃ॥੬.੫.
ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾ ਜਾਤਿਃ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਭੂਯੋ ਨष੍ਟਾਪਿ ਸਨ੍ਮੁਨੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਚਂਡਾਲਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਮ੍॥੬.੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਤੀ ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੰਡਾਲਤਾ ਵੀ ਮੁਕ ਗਈ।
ਪਰਂ ਮੇ ਦੁਃਖਮੇਵੈਕਂ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯਮਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍॥੬.੫.
ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕਾਂਟੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਉਪਹਾਸਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਮੁਨੇ। ਅਦ੍ਯ ਵ੍ਯਰ੍ਥ ਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍॥੬.੫.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਨਗੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ ਤੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸਦੇਹੈਰ੍ਗਮ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ: 'ਯਜਨ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'
ਸੋऽਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਯੋऽਪਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਨਿਵੇਦਿਤਮ੍॥੬.੫.
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੋਰ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਲ੍ਲਜ੍ਜਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ॥੬.੬.
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਕੁਝ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਮਹੀਪਾਲ ਵਿषਯੇऽਤ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦਿਵਮ੍॥੬.੬.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਵਾਭੀष੍ਟਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍॥੬.੬.
ਸਵਰਗ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਕੋਪਂ ਕृਤ੍ਵੋਪਰਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਚ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ॥੬.੬.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਪਰਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਥਾ ਮਯਾ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਰ੍ਜਿਤਂ ਬਲਾਤ੍। ਤਥਾ ਸृष੍ਟਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਕੀਯਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ॥੬.੬.
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਮ੍। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮੁਨਿਃ॥੬.੬.
ਫਿਰ, ਚੰਦਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਜਯ ਦੇਵ ਜਯਾਚਿਂਤ੍ਯ ਜਯ ਪਾਰ੍ਵਤਿਵਲ੍ਲਭ। ਜਯ ਕृष੍ਣ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਜਯ ਕृष੍ਣ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ॥੬.੬.
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਦੇਵਤਾ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਗੋਚਰ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ!
ਜਯਾਚਿਂਤ੍ਯ ਜਯਾਮੇਯ ਜਯਾਨਂਤ ਜਯਾਚ੍ਯੁਤ। ਜਯਾਮਰ ਜਯਾਜੇਯ ਜਯਾਵ੍ਯਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ॥੬.੬.
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਗੋਚਰ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਣਮਾਪ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਨੰਤ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਟੱਲ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਮਰ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਜੈ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ!
ਜਯ ਸਰ੍ਵਗ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਜਯ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸ਼੍ਰਯ। ਜਯ ਸਰ੍ਵਜਨਧ੍ਯੇਯ ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨ॥੬.੬.
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਏ ਹੋਏ! ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!
ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਚ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰ॥੬.੬.
ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ।