ਵਯਮਗ੍ਨਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਵਿਰ੍ਗृਹ੍ਣਾਮਹੇ ਮਖੇ। ਵੇਦੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਜਮਾਨਹਿਤਾਯ ਵੈ॥੬.੪.
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਹਨ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਹ੍ਨਿਮੁਖੇ ਭੂਯਃ ਸ ਜੁਹੋਤਿ ਹਵਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ। ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍॥੬.੪.
ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਹਵਨ ਕਰੇ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍॥੬.੫.
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਯਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਂ ਤਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾ। ਯਜ੍ਞੇਨਾਤ੍ਰਾ(?) ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ॥੬.੫.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਤੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਧਰਾਤਲਮ੍। ਚਕਾਰ ਯਾਜਨੇ ਯਤ੍ਨਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੋਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਦਦੌ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਹੂਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍। ਯਤ੍ਰਕਰ੍ਮੋਚਿਤੇ ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਨੇ ਸ਼ੁਭੇ॥੬.੫.
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬਭੂਵ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਧੀਮਾਨਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹੋਤਾ ਚ ਸ਼ਾਂਡਿਲ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗੌਤਮ ਏਵ ਚ॥੬.੫.
ਉਹ ਖੁਦ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਧਵਰਯੂ ਬਣਿਆ; ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਹੋਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ।
ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਨਾਮ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਃ ਕਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਉਦ੍ਗਾਤਾ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤਾ ਚ ਜੈਮਿਨਿਃ॥੬.੫.
ਚਯਵਨ ਆਗਨੀਧ੍ਰਾ ਸੀ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਕਰਮਿਕ ਸੀ; ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਉਦਗਾਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਪ੍ਰਤਿਹਰਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਤਾ ਸ਼ਂਕੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਥੋਨ੍ਨੇਤਾ ਚ ਗਾਲਵਃ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚ੍ਛਂਸੀ ਹੋਤਾ ਗਰ੍ਗੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ॥੬.੫.
ਸ਼ੰਕੁਵਰਨ ਪ੍ਰਸਤੋਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਉਨਨੇਤਾ ਸੀ; ਪੁਲਸਤਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਛੰਸੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਹੋਤਾ ਸੀ।
ਨੇष੍ਟਾ ਚੈਵ ਤਥਾਤ੍ਰਿਸ੍ਤੁ ਅਚ੍ਛਾਵਾਕੋ ਭृਗੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨृਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ॥੬.੫.
ਅਤ੍ਰੀ ਨੇਸ਼ਟਾ ਸੀ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਆਪ ਅੱਛਾਵਾਕਾ ਸੀ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਰਿਤਵਿਕ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਮੁਕੁਟੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਯੂਰੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਨ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਦਧਤ੍ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਤਥਾ॥੬.੫.
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੇਯੂਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ ਮੁੰਡਵਾ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਾਈ।
ਐਣਸ਼ृਙ੍ਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪਯੋਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ। ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਤਃ॥੬.੫.
ਮਿਰਗ ਦੇ ਸਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਜੋੜਿਆ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰੇ ਯਥੋਚਿਤੇ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ॥੬.੫.
ਜਦ ਲੰਮਾ ਯਜਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਾਰ੍ਕਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹਸ੍ਥਾਃ ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ॥੬.੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਤਰਕਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਘਰਵਾਲੇ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਾਲੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰ ਨਟ-ਨਰਤਕ ਵੀ ਆਏ।
ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਏਤੇषਾਮੇਤਦੇਵ ਹਿ। ਭੁਜ੍ਯਤਾਂਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ॥੬.੫.
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਦਿਓ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਦਿਓ; ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ।
ਇਤ੍ਯੇष ਨਿਨਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਤਤਂ ਮਹਾਨ੍। ਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਦਾਚਨ॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਯਮਯਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ। ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਰੂਪ੍ਯਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ॥੬.੫.
ਉਥੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਮਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧੇਨਵਃ। ਤਥੈਵ ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਂਤਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਮਹਾਗਜਾਃ॥੬.੫.
ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰਬੀਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹਨ।
ਸਮਂਤਾਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰੇ॥੬.੫.
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬਣਾਵਟਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਹੂਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਯ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਕੇਵਲਂ ਵਹ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਤਦ੍ਧਵਿਃ॥੬.੫.
ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਯਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ। ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਭੀष੍ਟਂ ਮਨਸਃ ਫਲਮ੍॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਰਸਮਾਪ੍ਤਿਜਮ੍। ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰ੍ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ॥੬.੫.
ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਵਾਲਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਸਂਬਂਧਿਨੋ ਵਯਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ॥੬.੫.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਇਕੱਠਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਭੂਪੋ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃ ਸਰਮ੍॥੬.੫.
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍। ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵੈਃ॥੬.੫.
ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾ ਜਾਤਿਃ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਭੂਯੋ ਨष੍ਟਾਪਿ ਸਨ੍ਮੁਨੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਚਂਡਾਲਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਮ੍॥੬.੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਤੀ ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੰਡਾਲਤਾ ਵੀ ਮੁਕ ਗਈ।
ਪਰਂ ਮੇ ਦੁਃਖਮੇਵੈਕਂ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯਮਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍॥੬.੫.
ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕਾਂਟੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਉਪਹਾਸਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਮੁਨੇ। ਅਦ੍ਯ ਵ੍ਯਰ੍ਥ ਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍॥੬.੫.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਨਗੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ ਤੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸਦੇਹੈਰ੍ਗਮ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ॥੬.੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ: 'ਯਜਨ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'
ਸੋऽਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਯੋऽਪਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਨਿਵੇਦਿਤਮ੍॥੬.੫.
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।