ਤੇਪਿ ਸਨ੍ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍। ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਯੋਜਯਾਸਮਾਸੁਰ੍ਨਾਦਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ॥੬.੩.
ਉਹ ਚੰਗੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਡੋਲ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਮਨਸਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍॥੬.੪.
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਦੁਃਖਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍॥੬.੪.
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕੇ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸ ਤਤਃ ਪਰਮ੍। ਸੁਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤੋ ਮਾਰ੍ਗਪृਚ੍ਛਾਪਰਾਯਣਃ॥੬.੪.
ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਰਾਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਯਤ੍ਨੇਨਾਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ॥੬.੪.
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਚਾਨ੍ਵੇषਮਾਣੇਨ ਤੇਨ ਭੂਮਿਭृਤਾ ਤਦਾ। ਸੁਦੂਰਾਦੇਵ ਸਂਦृष੍ਟਂ ਨੀਲਦ੍ਰੁਮਕਦਮ੍ਬਕਮ੍॥੬.੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਭੂਮਿਪਤਿ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨੀਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਵੇਖਿਆ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਦ੍ਬਕੈਰ੍ਹਂਸੈਰ੍ਭ੍ਰਮਮਾਣੈਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਆਟਿਭਿਰ੍ਮਦ੍ਗੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਜ੍ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ॥੬.੪.
ਉਪਰੋਂ, ਬਕ ਤੇ ਹੰਸ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਲੂ ਤੇ ਮਦਗੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਸ ਮਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਤ੍ਵਰੋ ਹृष੍ਟੋ ਜਲਵਾਤਹृਤਕ੍ਲਮਃ॥੬.੪.
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਨੋਹਾਰਿ ਸੌਮ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਨਦਿਤੀਰਸ੍ਥਂ ਮਨਃਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍॥੬.੪.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਫਲਿਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਧੁਰਾਰਾਵੈਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮੈਃ॥੬.੪.
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਨਕੁਲਾਃ ਸਰ੍ਪੈਰੂਲੂਕਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾਯਸੈਃ। ਮੂषਕੈਰ੍ਵृषਦਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੀਪਿਨੋ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮृਗੈਃ॥੬.੪.
ਉਥੇ ਨਕੁਲ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਲੂ ਕਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਚੂਹੇ ਵਣ-ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਚੀਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਦੀਤੀਰੇ ਸ ਤਪਸ੍ਵਿਗਣਾਵृਤਮ੍। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਂ ਦਾਂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪੋਨਿਧਿਨਮ੍॥੬.੪.
ਫਿਰ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ, ਪਾਠ ਤੇ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਜਸਾ ਤਪਸਾਤੀਵ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍। ਚੀਰਵਲ੍ਕਲਸਂਵੀਤਂ ਸ਼ਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍॥੬.੪.
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਿਆ ਸੀ।
ਅਥ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੂਰਸ੍ਥੋऽਪਿ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍। ਅष੍ਟਾਂਗੇਨ ਪ੍ਰਣਾਮੇਨ ਸ੍ਵਨਾਮ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯਨ੍॥੬.੪.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਇਆ, ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਦੱਸਿਆ।
ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯਾਨ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਯਥਾਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ॥੬.੪.
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਜੋ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧੂਲਿਧੂਸਰਿਤਾਂਗਂ ਤਂ ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਚਂਡਾਲ ਇਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ॥੬.੪.
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸਨ।
ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸੁਰੇਵਾਥ ਵਚਨੈਃ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ। ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਯਾਹਿਯਾਹੀਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍॥੬.੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌੜੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ 'ਧਿੱਖ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਚਲ ਜਾ, ਚਲ ਜਾ' ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪੇਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੋਤ੍ਤਮੇ। ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਸਾਧੂਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭੇ॥੬.੪.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਾਪੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਪਸਸ੍ਤਵ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਕਰੋਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍॥੬.੪.
ਇਸ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਤਪੱਸਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੀ ਖਤਮ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰੁਵਾਚ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰ੍ਨਾਮ ਭੂਪੋऽਹਂ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ। ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਂਡਾਲਤ੍ਵੇ ਨਿਯੋਜਿਤਃ॥੬.੪.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਸ਼ਰਣਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਮੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਜਗਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਾਨ੍ਯਾ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਗਤਿਃ ਪਰਾ॥੬.੪.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਕੱਲੀ ਆਸ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤਤ੍ਕਸ੍ਮਾਦੀਦृਸ਼ੇ ਪਾਪੇ ਤੈਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਨਿਯੋਜਿਤਃ॥੬.੪.
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ?
ਕੋऽਪਰਾਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤੇषਾਂ ਕृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰਾਣਦ੍ਰੋਹਃ ਕृਤਃ ਕਿਂ ਵਾ ਦਾਰਧਰ੍षਣਸਂਭਵਃ॥੬.੪.
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ?
ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰੁਵਾਚ। ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਮਯਾ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਵਸਿष੍ਠਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍॥੬.੪.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਨ ਸ ਯਜ੍ਞੋऽਸ੍ਤਿ ਯੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਗਮ੍ਯਤੇ। ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਾਂਤਰਂ ਨृਪ॥੬.੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਮਾਂ ਨ ਨਯਿष੍ਯਤਿ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਨੇਨ ਕਾਯੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਭਾਵਤਃ॥੬.੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਲੱਭਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਦਨ੍ਯਂ ਗੁਰੁਮੇਵਾਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਹਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ॥੬.੪.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।'
ਤਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿष੍ਠੁਰਾਨ੍। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨਥ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍॥੬.੪.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਰੁੱਖੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੈਃ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਨੀਤਸ਼੍ਚੇਮਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਪਾਪਾਂ ਚਂਡਾਲਤ੍ਵੇ ਨਿਯੋਜਿਤਃ॥੬.੪.
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਇਸ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਦੂਰਾਦਿਹਰਾਗਤਃ(?)। ਆਸ਼ਾਂ ਗਰੀਯਸੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ॥੬.੪.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੂਰੋਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ।