ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਰਂ ਕੋਪਂ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਮੂਚੁਃ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ॥੬.੩.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਹਿਤਕृਤ੍ਪਾਪਵਾਨਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਧੁਨਾ ਪਾਪ ਚਂਡਾਲੋ ਲੋਕਨਿਂਦਿਤਃ॥੬.੩.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਪਾਪੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਾਂਤੇ ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਬਭੂਵਾਂਤ੍ਯਜਰੂਪਾਢ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਦੇਹਭृਤ੍॥੬.੩.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਵਿਅਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਵਿਅਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ।
ਯਵਮਧ੍ਯਃ ਕृਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਗ੍ਨਨਾਸਿਕਃ। ਕृष੍ਣਾਂਗਃ ਸ਼ਂਕੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਂਧੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ॥੬.੩.
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਗਰਦਨ ਸੁੱਕੀ, ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ, ਨੱਕ ਟੇਢੀ, ਅੰਗ ਕਾਲੇ, ਰੰਗ ਲੋਹਾ ਵਰਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਕृਤਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਚਣ੍ਡਾਲਧਰ੍ਮਿਣਂ ਸਦ੍ਯੋ ਲਜ੍ਜਯਾऽਧੋਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ॥੬.੩.
ਆਪਣੀ ਇਹ ਵਿਅਕ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਹਿਯਾਹੀਤਿ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਾਰਮੇਯੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਰਰ੍ਗਲੈਃ। ਕਾਕਕੋਕਿਲਸਂਕਾਸ਼ੋ ਜੀਰ੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਵਗੁਂਠਿਤਃ॥੬.੩.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ 'ਜਾ, ਜਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਡਾਂਟਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਾਂ ਜਾਂ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ॥੬.੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲੇਗਾ?'
ਕਿਂ ਮਯੈਤਤ੍ਸੁਮੂਰ੍ਖੇਣ ਵਾਂਛਿਤਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਦਮ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕੁਲਧਰ੍ਮੋऽਪਿ ਮੇ ਸ੍ਵਕਃ॥੬.੩.
'ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਨਮੋਲ ਹਾਲਤ ਮੈਂ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਉਂ ਚਾਹੀ? ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਵੀ ਖੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਜਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਿषਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਦ੍ਯ ਮੇ॥੬.੩.
'ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂ? ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਵਾਂ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ?'
ਅਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਦਾਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਨ੍ਕਥਮ੍। ਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਾਭਿਃ ਸਂਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਮਯਾ॥੬.੩.
'ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂ—ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੰਝ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਸੁਹृਤ੍ਸਂਬਂਧਿਬਾਂਧਵਾਨ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਨ੍ਭੂਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਂ ਸੇਵਕਂ ਜਨਮ੍॥੬.੩.
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂ?'
ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ॥੬.੩.
'ਅੱਜ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਯੇ ਮਯਾ ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਦਾਨੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ॥੬.੩.
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ—ਅੱਜ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਤਥਾ ਯੇ ਸੁਹृਦੋऽਭੀष੍ਟਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਹਿਤੇ ਰਤਾਃ। ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍॥੬.੩.
'ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਣਗੇ।'
ਭਦ੍ਰਜਾਤ੍ਯਾ ਗਜਾ ਯੇ ਮੇ ਮਦਾਨ੍ਧਾਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨਾਃ। ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਮਿਥੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਸ੍ਤਾਨਦ੍ਯ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ॥੬.੩.
'ਮੇਰੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਜਾਤ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਸਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਭੇਜੇਗਾ?'
ਅਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਕਲ੍ਮਾषਾਃ ਸੁਦਾਂਤਾਃ ਸਾਦਿਭਿਰ੍ਦृਢੈਃ। ਕਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਪਦਨ੍ਯਾਸੈਰ੍ਨਿਯਾਮ੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਵਿਨਾ॥੬.੩.
'ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੰਨ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਏਗਾ?'
ਤਥਾ ਮੇ ਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਕੁਲੀਨਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਕਸ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਮੀਪੇऽਦ੍ਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ॥੬.੩.
'ਮੇਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਜੋ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਣੀ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਜ ਉਹ ਕੌਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਗੇ, ਇੰਨੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ?'
ਸਂਖ੍ਯਾਹੀਨਸ੍ਤਥਾ ਕੋਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਙ੍ਮੇ ਬਹੁਰਤ੍ਨਭਾਕ੍। ਕਸ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਂਭੋਗਂ ਮਯਾ ਹੀਨਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ॥੬.੩.
'ਮੇਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਕਿਸ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ?'
ਤਥਾ ਮੇ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਹੀਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਗੋਜਾਵਿਕਂ ਮਹਤ੍। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਥਂ ਹੀਨਂ ਮਯਾਭੀष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍॥੬.੩.
'ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਅਨਾਜ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਗੇ?'
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਰਾਜਾ ਸ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਦੁਃਖਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ॥੬.੩.
ਇੰਝ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍॥੬.੩.
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੁਲਾਇਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍। ਦੂਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ॥੬.੩.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ, ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਪਾਤੋਪਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍। ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੈਰਾਸ੍ਯੈ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਾਃ॥੬.੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਝਟਕਾ ਲਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਹਾ ਨਾਥ ਹਾ ਮਹਾਰਾਜ ਹਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ। ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਕਥਮਦ੍ਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ॥੬.੩.
'ਹਾ ਨਾਥ! ਹਾ ਮਹਾਰਾਜ! ਹਾ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਨੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੇ?'
ਕਿਮੇਤਦ੍ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਵਾਸਿष੍ਠਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੁਃ ਸ੍ਵਯਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਵਿਨਤਸ੍ਯ ਚ॥੬.੩.
ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਹ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗृਹਾਦਿਕਮ੍। ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸਂਸ਼ਯਮ੍॥੬.੩.
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਤਜਾਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਰੁਵਾਚ। ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਦਸ੍ਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਮੋਪਰਿ ਨਿਰਰ੍ਗਲ। ਤਨ੍ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਿਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਤ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍॥੬.੩.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਓ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰੋਯਂ ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਵਲ੍ਲਭਃ। ਨਿਯੋਜਯਧ੍ਵਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਪਦਵ੍ਯਾਂ ਮਮ ਸਤ੍ਵਰਮ੍॥੬.੩.
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਮੇਰਾ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ।
ਅਹਂ ਪੁਨਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦੇਹੋ ਵਾ ਸੁਰਾਲਯਮ੍॥੬.੩.
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਜਗਾਮਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ॥੬.੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੀਪਤਿ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।