ਅਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਯਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਮਹਂ ਧਨਮ੍ 4.2.98.
ਕੋਈ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦਿष੍ਟ ਉਪਵਿष੍ਟੋਸੌ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ਧ੍ਯਾਨਮੁਦ੍ਰਯਾ
ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਵਿਪ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੇ ਸਫਲੀਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਵੋ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ; ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।
ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾਂ ਕਰ੍ਣੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਕੰਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸ ਵੈ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੌਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁਪਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪਰਂ ਤੇऽਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਦਸ੍ਤ੍ਯਖਿਲਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ—
ਤਾਵਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤੋ ਮਮ
ਉਤਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਯੇ ਵਸਂਤੀਹ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ 4.2.98.
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਪਰੋਦ੍ਧਰਣਸ਼ੀਲਾ ਯੇ ਯੇ ਪਰੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਪੂਰਕਾਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਂਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਯਾਤੋ ਯਥਾਗਤਃ
‘ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਸਾਵੇਵ ਹਿ ਚਾਂਡਾਲਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਚਾਂਡਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਚ ਤਦ੍ਭਯਤੋ ਗੇਹਾਤ੍ਕਾਕਭੀਤਦਿਵਾਂਧਵਤ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਕਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ ਏਕਦਾ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਗृਹਿਣ੍ਯਾ ਲੋਕਦੂषਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵੈ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੁ ਸਕਾਂਚਨਃ
ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਹਿਣੀ ਲੈ ਕੇ।
ਨੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਤਮਰਣ੍ਯਾਨੀਂ ਤਸ੍ਕਰਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ 4.2.98.
ਫਿਰ, ਚੋਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਭੂਰਿਧਨਂ ਚੈਤਜ੍ਜੀਰ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਜੀਵਤਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯੇਤਿ ਤੇਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰ ਪਾਂਥਿਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਯਾਤਰੀ।'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਮਨਸ੍ਯੇਵ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕੁਟੁਂਬਮਪਿ ਤਨ੍ਨष੍ਟਂ ਨष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਈਆਂ।
ਯੁਗਪਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਸ਼ੁ ਨष੍ਟਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਚੇष੍ਟਯਾ
ਗਲਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਠੀਕ ਠੀਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਕੁਟੁਂਬਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਥਾਕਾਸ਼ੀਸ੍ਮृਤੇਰਪਿ
ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਕੁਕ੍ਕੁਟੀ ਸੁਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਚੂਡਤ੍ਵਮਾਪਤੁਃ
ਉਹ ਮੁਰਗੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਚੂਜੇ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਬਹੁਤਿਥੇਕਾਲੇ ਗਤੇ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਧੀਆ ਭਿਖਾਰੀ—
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਃ ਕਥਾਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮृਤਿਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਤ੍ਸਂਗੇਨ ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ 4.2.98.
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।