ਮਹਾਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਜ੍ਞਾਤਾਜ੍ਞਾਤਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ 4.2.97.
ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪ, ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਣਜਾਣੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ—
ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਮਹੋਤ੍ਸਵਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਕੁਂਭਸਂਭਵੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਤਸਵ ਦੀ ਪੁੱਛ ਗਈ, ਜੋ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨਂਦਜਨਨੀਂ ਮਹਾਪਾਤਕਤਂਕਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਂਦਰਾਦਾਗਤਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰੇ ਦਮਨਪਰ੍ਵਣਿ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਏ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚੈਤਰ ਦਮਨ ਪਰਵ ਦੇ ਸਮੇਂ—
ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਲਾਸੇਥ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਹਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ—
ਊਰ੍ਜਸ਼ੁਕ੍ਲਪ੍ਰਤਿਪਦਿ ਬੁਧਰਾਧਾਸਮਾਯੁਜਿ
ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦ ਚੰਦ ਤੇ ਬੁਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ—
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਾਦ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸੁ ਹਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਘੋੜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ—
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਬ੍ਦਿਤ ਭੂਰ੍ਲੋਕ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਾਂਤਰਾਧ੍ਵਨਿ
ਭੂਲੋਕ ਤੇ ਭੁਵਰਲੋਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਨਿਕਰਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਰਣਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਜਰ੍ਹृषੁਰ੍ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਚਾਰਣ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਵੁਰ੍ਗਂਧਵਹਾ ਵਾਤਾ ਵਵृषੁਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਘਨਾਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾ ਜਂਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਾ ਆਨਂਦਮੇਦੁਰਾਃ 4.2.98.
ਸਾਰੇ ਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇषੁ ਸਾਧ੍ਯੇषੁ ਕਿਨ੍ਨਰੇषੁ ਨਰੇषੁ ਚ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ—
ਨਿष੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਂ ਚ ਨਿਤਰਾਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਨੀਲਿਮਾਨਂਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਅਜੇ ਵੀ, ਅੰਤਹੀਣ ਨੀਲਾ ਪਸਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਖੇਦ੍ਯਾਪਿ ਰਾਜਂਤੇ ਤਾਰਕਾਚ੍ਛਲਾਤ੍
ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਨਣੀਆਂ ਮੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ।
ਰਮ੍ਯਧ੍ਵਜਪ੍ਰਭਾਧੌਤਾ ਰੇਜੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਂਤੇ ਚ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਿਤ ਸ਼੍ਵੇਤ ਮਾਂਜਿष੍ਠ ਨੀਲ ਪੀਤ ਬਹੁਪ੍ਰਭਾਃ
ਹਰਾ, ਚਿੱਟਾ, ਮੰਜਿਠੀ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ — ਇਹ ਰੰਗ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਝਲਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਕੁਟ੍ਟਿਮਭੂਭਾਗਾ ਗੋਪੁਰਾਗ੍ਰੇषੁ ਰੇਜਿਰੇ
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਫਰਸ਼ ਗੋਪੁਰਾਂ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਚੇਤਨਾਨ੍ਯਪਿ ਤਦਾ ਚੇਤਨਾਨੀਵ ਸਂਬਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੇਜਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇषਾਮੇਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਤੁ ਜਨ੍ਮਦਿਵਾਭਵਤ੍ 4.2.98.
ਉਨਾਂ ਸਭ ਲਈ, ਉਹ ਦਿਨ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨੇਨ ਮਹਰ੍षਿਵृਂਦੈਃ ਸਹ ਦੇਵਦੇਵਃ
ਫਿਰ ਚਤੁਰਮੁਖ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨੈਰਸਂਖ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੁਕੂਲੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਲਸਦਿष੍ਟਗਂਧੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਕਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਮਨ੍ਯੈਰਪਿ ਪੁਣ੍ਯਧੀਭਿਃ
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਖਜਾਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਸਂਤੋष੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਥਮਂ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਵੈਸ੍ਵੈਰ੍ਹृਦਿਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਚਿਰਾਭਿਲਾषੈਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀ ਚਾਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਇਤੋ ਨਿषੀਦੇਤਿ ਸਮਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸਮਸ੍ਤਪ੍ਰਭੁਤੈਕਹੇਤੁਃ
“ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ,” ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਹਾ, “ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।”
ਤ੍ਵਯਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨਰੇਂਦ੍ਰਵਰ੍ਯਃ ਸਦੂਪਦੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਥੋਪਦਿष੍ਟਃ
ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੋ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯ ਈਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤੇ ਨਾਦੇਯਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਿਮਪ੍ਯਹੋ ਤੇ
“ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।”