ਚਕ੍ਰਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਰਮ੍
ਚਕ੍ਰਪੁਸ਼ਕਰਿਨੀ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਮਨਾਗਪਿ
ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਦੇਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਗੁਪ੍ਤਵਤ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੋਂ ਦਾਨ ਇੱਥੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਕਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਧਿਯਾ ਸਦਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਪੂਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸੁਮਹੋਤ੍ਸਵਪੂਰ੍ਵਕਮ
ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਮਰ੍ਮ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਧਿਯਾਂ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਰਾਪਵਾਦੋ ਨੋ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਰੇਰ੍ष੍ਯਾਂ ਨ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਤ੍ਯ ਜਂਤੁਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਸਤ੍ਯਮਪਿ ਭਾषਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਝੂਠ ਵੀ ਬੋਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਸਦਾ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਨ੍ਯਾਸਕਾਰਿਣਃ 4.2.96.
ਜੋ ਲੋਕ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ,
ਤੇ ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਂਤੋष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਦੂਰਸ੍ਥੈਰਪਿ ਸਨ੍ਨਰੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਰਸ੍ਤ੍ਵਿਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਨਿਵਾਰ੍ਯੋਤ੍ਰ ਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਧਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਪਿਨੋ ਪੁਨਃ
ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹੀ ਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਸੌष੍ਠਵਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਨਾਦਿਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਵਰਤ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਚਾਹੁੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਹਾਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਵਧੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਯਚ੍ਚਾਹ੍ਨਿ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਲਭ੍ਯਤੇ
ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਵੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੋਗਾਭ੍ਯਸਨਾਦ੍ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮ ਯਦਰ੍ਜ੍ਯਤੇ
—ਉਹ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਭਰ ਜੋਗ ਅਭਿਆਸ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਾਚ੍ਚ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮ ਯਦਰ੍ਜ੍ਯਤੇ
ਅਤੇ ਜਨਮ ਭਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮ ਯਦਰ੍ਜ੍ਯਤੇ 4.2.96.
ਅਤੇ ਜਨਮ ਭਰ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮ੍ਯਗਾਪ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਲੋਕਨਾਤ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍षੋਡਸ਼ਮਹਾਦਾਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇਖਿਲੈਃ
ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਪੂਜੋਪਕਰਣਂ ਯੋਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਰ੍ਤਰਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਢ੍ਯਾਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਟਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਨਪਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇ ਧੇਨੁਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਰਾਜਸਦਨੇ ਯਃ ਸੁਧਾਂ ਚਿਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ 4.2.96.
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਸੋਹਣਾ ਭੋਜਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਯਤਿਨੋ ਵਾਪਿ ਤਥੈਵ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ
ਜਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਭੋਜ੍ਯਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰੇ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਸ੍ਤੋषਣੀਯੋਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਹੋਮਜਪਾਦਿਭਿਃ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਤ੍ਰ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹੋਮ, ਜਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਉਹ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।