ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦੈਤ੍ਯਾਰੇ ਦਾਮੋਦਰ ਬਲਪ੍ਰਿਯ
ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਚਮੂਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਥਵਨਮਾਲਿਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਨृਸਿਂਹ ਯਜ੍ਞਵਾਰਾਹ ਗੋਪਗੋਪਾਲਵਲ੍ਲਭ
ਨਰਸਿੰਘ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ।
ਜਯ ਚਾਣੂਰਮਥਨ ਜਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣ
ਚਾਣੂਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭੂषਿਤੋਰਸ੍ਕ ਪੂਤਨਾਧਾਤੁਸ਼ੋषਣ
ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਪੁਰੁष ਪੁਰੁਹੂਤ ਸੁਖਪ੍ਰਦ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਨਾਮਮਾਲਾਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍ 4.2.95.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਨਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਭਵਨਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸੁਹृष੍ਟਵਤ੍
ਵਿਆਸ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਰਾਜਮਾਨਸਤ੍ਕਂਠਸ੍ਤੁਲਸੀਵਰਦਾਮਭਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗਰਦਨ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੇਣੁਵਾਦਨਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਧਰੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੈਣੂ ਵਜਾਉਣ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰੂਰ੍ਧ੍ਵਭੁਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ਼ਿष੍ਯਮਧ੍ਯਗਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਿਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਵਾਗ੍ਜਾਲਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਾਸਕृਦ੍ਬਹੁ
ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਸ਼੍ਲੋਕਸਂਘਾਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਬੋਧਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਤਂਭ ਤਾਵਤ੍ਤਦ੍ਬਾਹੁਂ ਸ ਸ਼ੈਲਾਦਿਃ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵ੍ਯਾਸਮਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵੈਤਦਪਰਾਧੇਨ ਭੀਤਿਰ੍ਮੇਪਿ ਮਹਤ੍ਤਰਾ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਚਕ੍ਰੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ 4.2.95.
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਂ ਵਰਾਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਮਿਲੀ।
ਅਨ੍ਯਦਾਪਿ ਨ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਾ ਭਵਤਾ ਸ਼ੇਮੁषੀਦृਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਭੁਜਸ੍ਤਂਭਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਨਂਦਿਨਾ ਦृष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਨੰਦੀ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਬਾਂਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਭਵਾਨੀਸ਼ ਪ੍ਰਭਵਾਭਿ ਭਵਾਂਤਕਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੁਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਤਂਭਿਤਦੋਰ੍ਲਤਃ
ਫਿਰ ਸਤਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਐਸਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਂਦਰਾਘਾਤਜਾਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਕਾਲਕੂਟੋਤਿ ਭੀਮਃ
ਉਹ ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੀਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਲਕੂਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਣੋਭੂਚ੍ਛ੍ਰੀਪਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਂਤਾ ਲੋਕੇਸ਼ੋ ਯਤ੍ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਭੂਃ ਸਮਸ੍ਤਾ
ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਯਂ ਕਦਰ੍ਪੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਮਾਨਂ ਦੇਵੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਭਸ੍ਮਜਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਹਿ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਂ ਵੈ ਵੇਦੋ ਵੇਦ ਨੋ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨੋਵਾ ਵੇਧਾ ਨੋ ਮਨੋ ਨੈਵ ਵਾਣੀ 4.2.95.
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੋਲੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੋ ਯੋ ਵੈ ਕਰ੍ਤਾ ਯੋऽਵਿਤਾ ਯੋऽਪਹਰ੍ਤਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਾਖ੍ਯਾ ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਤੁਲ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾ ਨ ਤ੍ਯਾ ਚੈਕਯਾਲ੍ਪੇਂਦ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਇੱਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਘੱਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੀਮਹੇਸ਼ਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ऋਤੇऽਹਮ੍
ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਤਕਾਰਦਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਤੌਤਿ ਸ਼ਂਭੁਂ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਵਨ੍ਨਂਦੀ ਸ਼ਾਂਭਵਾਦ੍ਦृਕ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨੰਦੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ।