ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਤ ਦੇਸ਼ੀਯੋ ਗਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਸ੍ਯਹੋ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਖੀ ਹੈਂ।
ਯੋਸਿ ਸੋਸ੍ਯਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਧੀਃ 4.2.89.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ ਤੇਨ ਵੈ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨੁਗਾ ਗਦਿਤਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਰਥਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵੇਕੈਕਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਲਿਆ।
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਰੁਧਿਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਸੀ, ਲਹੂ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਰਂਤ ਇਵ ਮਾਤਂਗਾਃ ਸ੍ਰਵਂਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰਸ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਣਪੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੈ ਕੁਂਠਨਾਯਕਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁੰਠਨਾਯਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਪਰਂ ਯੁਧ੍ਯਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੜਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਗਦਿਨਾऽਥ ਗਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਗਿਰਿਰੇਣੁਕृਤ੍
ਫਿਰ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਂਗਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਦਦ੍ਰੇ ਸ਼ਤਧਾ ਤਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵੋਪਿ ਤਰਸਾऽਜ੍ਞਾਤਵੇਦਨਮ੍ 4.2.89.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ, ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਤਾਡ੍ਯ ਸਵ੍ਯਦੋਰ੍ਦਂਡੇ ਗਦਾਂ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਕਂਠਮਾਸਾਦ੍ਯਵੀਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਾਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਵੀਰ ਦੇ ਗਲ 'ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨਿਤਰਾਂ ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਂਠਾਭਰਣਂ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਨਂਦਕਂ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਂ ਮਧੁਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਨੰਦਕਾ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਚ੍ਚ ਵੇਗੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਾਰਿਤੋ ਗਣਰਾਜਃ ਸ ਮਾ ਕਾਰ੍षੀਃ ਸਾਹਸਂ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਉਤਾਵਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮੀਸ਼੍ਵਰਨਿਂਦਕਮ੍ ਸ ਕਥਂ ਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਤਾਂਦਧਤ੍
ਦਕ੍ਸ਼ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜਿਸ ਕੋਲ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?'
ਯੇਨਾਸ੍ਯੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਾ ਨਿਂਦਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਰਪਾਰੁष੍ਯਭਾषਿਣਃ ।। 4.2.89.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਪਾੜੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ,
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦਿਤਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਮਿਲਿਤਾਨਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ
ਫਿਰ, ਮੁੱਖ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ,
ਵੇਣੀਦਂਡਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸਾਂਚਿਤ੍ਤੇਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਮਹਾਰੁषਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਡੰਡੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਸਾਪੁਟਾਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਸਾਂ ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍षਦਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਦੇ ਛੇਕ ਵੀ ਫਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਯੇ ਯੇ ਨਿਨਿਂਦੁਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯੇ ਯੇ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਣਿਆ,
ਕੇਚਿਦੁਲ੍ਲਂਬਿਤਾ ਯੂਪੇ ਪਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਦृਢਂ ਗਲੇ
ਕੁਝ ਨੂੰ ਯੂਪ 'ਤੇ ਲਟਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭृਗੁਮਾਰੀਚਿਮੁਖ੍ਯਕਾਃ
ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਮਾਰੀਚੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਵੀ।